جنگش چاقوسو - ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
جنگش چاقوسو | |
---|---|
قله پابدا/پوبدی قله پیروزی | |
![]() نمایی از کوه جنگش چاقوسو | |
![]() | |
مرتفعترین نقطه | |
ارتفاع | ۷٬۴۳۹ متر[۱][۲][۳] |
برجستگی | ۴٬۱۴۸ متر[۳] |
قله مادر | |
ایزولاسیون | ۵۶۰ کیلومتر (۳۵۰ مایل) ![]() |
مختصات | ۴۲°۰۲′۱۵″ شمالی ۸۰°۰۷′۳۰″ شرقی / ۴۲٫۰۳۷۵۰°شمالی ۸۰٫۱۲۵۰۰°شرقی |
نامگذاری | |
ترجمه فارسی | قله پیروزی |
زبانِ نام | قرقیزی و روسی |
تلفظ | [dʒeŋiʃ tʃoqusú] و [pʲik pˠaˈbʲɛdˠɨ] |
جغرافیا | |
موقعیت | قرقیزستان چین |
رشتهکوه مادر | تیان شان |
صعود | |
نخستین صعود | ۱۹۵۶ توسط گروه کوهنوردان شوروی |
جَنگِش چاقوسو (به قرقیزی: Жеңиш чокусу) به معنای قلهٔ پیروزی که پیشتر پوبدی[۴] یا قلهٔ پابدا (به روسی: Пик победы) نامیده میشد[۲] کوهی به ارتفاع ۷٬۴۳۹ متر واقع در رشتهکوه تیانشان در مرز قرقیزستان با چین است و بلندترین نقطهٔ قرقیزستان و تیانشان شناخته میشود.[۲][۱] این قله در سال ۱۹۴۶ به منظور یادآوری و گرامیداشت پیروزی اتحاد جماهیر شوروی و متفقین در جنگ جهانی دوم قلهٔ پیروزی نامگذاری شد.[۱][۵]
مشخصات
[ویرایش]جنگش چاقوسو کوهی عظیم و گنبدیشکل واقع در کوههای قاشقالداغ[۱] در تیان شان مرکزی[۲] است که در جنوب شرقی دریاچه ایسیقکول[۴] قرار دارد. تا پیش از دههٔ ۱۹۴۰ گمان میرفت که کوه خان تنگری بلندترین کوه تیان شان است[۶] اما با اندازهگیری ارتفاع جنگش چاقوسو در سال ۱۹۴۳ مشخص شد که این کوه بلندترین قله در رشتهکوه تیان شان و دومین قلهٔ مرتفع در اتحاد جماهیر شوروی است.[۱] با فروپاشی شوروی، این کوه امروزه بلندترین نقطه در کشور قرقیزستان است.
تاریخچه صعود
[ویرایش]در سال ۱۹۵۵ تلاشی فاجعهبار برای صعود به جنگش چاقوسو صورت گرفت که نتیجهاش کشتهشدن ۱۱ نفر از اعضای گروه صعودکننده بر اثر کولاک شدید بود.[۵] اما نخستین صعود موفقیتآمیز به جنگش چاقوسو که کوهی بهشدت یخچالی و غالباً پوشیده از ابر است در سال ۱۹۵۶ و توسط گروهی از کوهنوردان شوروی صورت گرفت.[۱] سرپرستی این تیم برعهدهٔ ویتالی آبالاکوف بود.[۵]
منابع
[ویرایش]- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ ۱٫۵ «Victory Peak». Encyclopedia Britannica Online. دریافتشده در ۲۴ آوریل ۲۰۱۲.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ Laurence Mitchell. Kyrgyzstan: The Bradt Travel Guide. Bradt Travel Guides, 2008, ISBN 1-84162-221-4. Google Books, (بازبینی به تاریخ ۲۴ آوریل ۲۰۱۲).
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ «Central Asian Republics Ultras». PeakList.org. دریافتشده در ۲۴ آوریل ۲۰۱۲.
- ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ واحد پژوهش و تألیف گیتاشناسی زیر نظر سعید بختیاری (تابستان ۱۳۸۷)، «نقشهٔ طبیعی آسیا»، اطلس جامع گیتاشناسی ۸۷–۸۸، تهران: مؤسسه جغرافیایی و کارتوگرافی گیتاشناسی، ص. ص ۲۳، شابک ۹۷۸-۹۶۴-۳۴۲-۲۷۰-۷
- ↑ ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ «National geographic magazine: Volume 170». National Geographic Society. ۱۹۸۶: p٫۲۵۸. دریافتشده در ۲۴ آوریل ۲۰۱۲.
- ↑ Paul Brummell. Kazakhstan. Bradt Travel Guides, 2008, ISBN 1-84162-234-6. p. 161. Google Books, (بازبینی به تاریخ ۲۲ آوریل ۲۰۱۲).