جنگ استعماری پرتغال - ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
جنگ استعماری پرتغال | |||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
بخشی از استعمارزدایی از آفریقا و جنگ سرد | |||||||||
![]() | |||||||||
| |||||||||
طرفهای درگیر | |||||||||
Supported by: | | ||||||||
فرماندهان و رهبران | |||||||||
Generally: Angola: Portuguese Guinea: Mozambique:
| Angola: Portuguese Guinea: Mozambique:
| ||||||||
قوا | |||||||||
۱۴۸٬۰۰۰ نیروهای ارتش پرتغال
| ۳۸٬۰۰۰–۴۳٬۰۰۰ چریک
| ||||||||
تلفات و خسارات | |||||||||
|
| ||||||||
تلفات غیرنظامی:
|
تاریخ پرتغال |
---|
![]() |
گاهشماری |
![]() |
جنگ استعماری پرتغال (پرتغالی: Guerra Colonial Portuguesa) یا جنگ برون مرزی پرتغال که در مستعمرات سابق به عنوان جنگ آزادیبخش نیز شناخته میشود، بین ارتش پرتغال و جنبشهای ملی در مستعمرههای آفریقایی پرتغال در سالهای ۱۹۶۱ و ۱۹۷۴ صورت گرفتهاست. رژیم پرتغال در سال ۱۹۷۴ با یک کودتای نظامی سرنگون شد و این جنگها با سقوط این رژیم پایان یافت. این جنگ نزاعی ایدئولوژیک در مستعمرههای پرتغال در آفریقا و دیگر کشورهای اطراف آنها یا کشور پرتغال بودهاست.
مستعمرههای پرتغال
[ویرایش]جنگهای استعماری پرتغال در سه منطقه شامل آنگولا، گینه پرتغالی و موزامبیک خلاصه میشود ولی با این حال، برخی عقیده دارند که این جنگها را باید جنگ استقلال آنگولا، جنگ استقلال گینه بیسائو و جنگ استقلال موزامبیک دانست.
بر خلاف دیگر کشورهای اروپایی در دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، پرتغال، از مستعمرههای آفریقایی خود یا سرزمینهای خارج از آن عقبنشینی نکرد زیرا این قلمروها از سال ۱۹۵۱ به آن تعلق داشتند. در دهه ۱۹۶۰، جنبشهای استقلال طلبانه مسلح مانند: جنبش خلق برای آزادی آنگولا، جبهه آزادیبخش ملی آنگولا، اتحاد ملی برای استقلال آنگولا، حزب آفریقا برای استقلال گینه و کیپ ورد در گینه نو و جبهه آزادسازی موزامبیک در موزامبیک فعال شدند. در طول این سالها، پرتغال با افزایش مخالفانی که داشت با تحریم تسلیحاتی و سایر تحریمهای تنبیهی اعمال شده توسط جامعه بینالمللی مواجه شد. در سال ۱۹۷۳ این جنگ به دلیل تداوم، هزینههای مالی، بدتر شدن روابط دیپلماتیک با سایر اعضای سازمان ملل متحد و نقش منفی آن محکوم شد.
در آوریل ۱۹۷۴ این جنگ با کودتای نظامی به پایان رسید. بیرون رفتن پرتغال از مستعمرههایش منجر به خروج صدها هزار نفر از شهروندان پرتغالی و همچنین پرسنل نظامی اروپایی، آفریقایی و قومی مخلوط از سرزمینهای سابق پرتغال و کشورهای جدید و مستقل آفریقایی منجر شد. این مهاجرت به عنوان یکی از بزرگترین مهاجرتهای مسالمتآمیز در تاریخ جهان محسوب میشود.
مستعمرهها، بعد از استقلال
[ویرایش]مستعمرههای قبلی پرتغال بعد از استقلال با مشکلاتی جدی روبرو شدند. در جنگهای مخرب و خشونتآمیز در آنگولا و موزامبیک که چندین دهه طول کشید، میلیونها نفر کشته شدند و تعداد زیادی پناهندگان آواره را ببار آورد. رکود اقتصادی اجتماعی، سلطه گری، فقدان دموکراسی و دیگر حقوق شهروندی و سیاسی ابتدایی، فساد، فقر، نابرابری و برنامهریزی مرکزی باعث فروکش شدن تب انقلابی اولیه مردم شد. سطحی از نظم اجتماعی و توسعه اقتصادی مشابه آنچه که در دوران حاکمیت پرتغال یا در زمان جنگهای استعماری وجود داشت، به هدف سرزمینهای مستقل تبدیل شد.
نتیجه استعمار
[ویرایش]در سال ۱۴۱۵ که پرتغال سئوتا را تصرف کرد اولین کشور مدرن اروپایی بود که در آفریقا مستعمرهای را پایه گذاری می کرد و حالا آخرین کشور اروپایی بود که آفریقا را ترک میگفت. مستعمرههای اولیه پرتغال در آفریقا مانند آنگولا، موزامبیک، گینه بیسائو و کیپ ورد استقلال خود را بدست آوردند و به کشورهای دارای حاکمیت ملی تبدیل شدند.
جستارهای وابسته
[ویرایش]منابع
[ویرایش]- ↑ "Afrikka" (PDF). Archived from the original (PDF) on 23 May 2013. Retrieved 12 May 2011.
- ↑ Cann, John P. (February 28, 1997). Counterinsurgency in Africa: The Portuguese Way of War, 1961-1974. Praeger; First Edition. pp. 11 to 14 [۱].
- ↑ A Guerra - Colonial - do Ultramar - da Libertação, 2nd Season (Portugal 2007, director Joaquim Furtado, RTP)
- ↑ Portugal since 1974, Encyclopædia Britannica
- ↑ Ultramar - da Libertação, 1st Season (Portugal 2007, director Joaquim Furtado, RTP
- ↑ Mia Couto, Carnation revolution, لو موند دیپلماتیک
- ↑ Mid-Range Wars and Atrocities of the Twentieth Century retrieved December 4, 2007
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Portuguese Colonial War». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۷.
پیوند به بیرون
[ویرایش]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/Commons-logo.svg/30px-Commons-logo.svg.png)