محمد بن مروان - ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
![]() | این مقاله به هیچ منبع و مرجعی استناد نمیکند. |
محمد بن مروان | |
---|---|
نام بومی | محمد |
درگذشته | ۷۱۹ یا ۷۲۰ |
وفاداری | خلافت اموی |
سالهای خدمت | ۶۹۰–۷۱۰ |
همسر(ان) | خمسه بنت زیاد لیلی بنت المزه امیمه بنت العصام ام اسامه صغری بنت عماره ام عطیه بنت الجمیل |
فرزندان | مروان بن محمد عطیه بن محمد اسامه بن محمد حکم بن محمد محمد بن محمد عبدالله بن محمد ارانه بنت محمد حوران بنت محمد ام جمیل بنت محمد قیتاس بنت محمد |
خویشاوندان | مروان بن حکم (پدر) عبدالملک بن مروان (برادر) ولید بن عبدالملک (برادرزاده) عمر بن عبدالعزيز (برادرزاده) مسلمة بن عبدالملک (برادرزاده) |
محمد بن مروان بن حکم پسر مروان بن حکم و زینب کنیز مروان بود. محمد بن مروان در سال ۷۲ ه.ق از طرف برادرش عبدالملک بن مروان به جنگ ابراهیم بن مالک اشتر نخعی رفت و توانست در منطقه دیرالجثالیق ابراهیم بن مالک را شکست دهد و در این جنگ ابراهیم بن مالک کشته شد و توانست انتقام عبیدالله بن زیاد مغز متفکر امویان و بسیاری از فرماندهان مقتول در نبرد خازر را از ابراهیم بن مالک اشتر بگیرد.