Colin Powell
Colin Powell | ||||
---|---|---|---|---|
![]() | ||||
Colin Luther Powell | ||||
Geboren | 5 april 1937 Morrisania, The Bronx, New York[1] | |||
Overleden | 18 oktober 2021 Bethesda (Maryland) | |||
Politieke partij | Onafhankelijk (vanaf 2021) Republikeinse Partij (tot 2021) | |||
Partner | Alma Powell (1962-2021) | |||
Beroep | Politicus Diplomaat Militair (Generaal) | |||
Religie | Episcopalisme | |||
Handtekening | ![]() | |||
65e minister van Buitenlandse Zaken | ||||
Aangetreden | 20 januari 2001 | |||
Einde termijn | 26 januari 2005 | |||
President | George W. Bush | |||
Voorganger | Madeleine Albright | |||
Opvolger | Condoleezza Rice | |||
12e chairman of the Joint Chiefs of Staff | ||||
Aangetreden | 1 oktober 1989 | |||
Einde termijn | 30 september 1993 | |||
President | George H.W. Bush (1989-1992) Bill Clinton (1992-1993) | |||
Voorganger | William Crowe | |||
Opvolger | David Jeremiah | |||
16e nationaal Veiligheidsadviseur | ||||
Aangetreden | 23 november 1987 | |||
Einde termijn | 20 januari 1989 | |||
President | Ronald Reagan | |||
Voorganger | Frank Carlucci | |||
Opvolger | Brent Scowcroft | |||
|
Colin Luther Powell (New York, 5 april 1937 – Bethesda (Maryland), 18 oktober 2021) was een Amerikaans militair die de Chairman of the Joint Chiefs of Staff was van 1989 tot 1993 onder presidenten George H.W. Bush en Bill Clinton. Eerder was hij van 1987 tot 1989 nationaal veiligheidsadviseur onder president Ronald Reagan. Van 2001 tot 2005 was hij als Republikein minister van Buitenlandse Zaken onder president George W. Bush. Hij was de eerste Afro-Amerikaan die deze positie bekleedde.
Levensloop
[bewerken | brontekst bewerken]Powell groeide op in de South Bronx in New York in een gezin van Jamaicaanse migranten.
Militaire loopbaan
[bewerken | brontekst bewerken]Colin Powell nam in 1958 dienst in het Amerikaanse leger en deed achtereenvolgens dienst in West-Duitsland (1959-1962) en Vietnam (1962-1963 en 1968-1970). Daarna deed hij van 1972-1973 dienst in de militaire staf van het Witte Huis, waarna hij werd overgeplaatst naar Korea, alwaar hij dienstdeed als bataljonscommandant. Na een plaatsing als brigadecommandant bij de 101st Airborne Division werd Powell van 1983 tot 1986 militair assistent van minister van Defensie Caspar Weinberger. In deze functie was hij nauw betrokken bij de invasie van Grenada op 25 oktober 1983.
Na minder dan een jaar als commandant van het Amerikaanse Ve legerkorps in West-Duitsland was Powell van 1987 tot 1989 nationaal veiligheidsadviseur van president Ronald Reagan. Na acht maanden als commandant van Forces Command kreeg hij op 1 oktober 1989 de hoogste militaire functie in de Amerikaanse krijgsmacht: chef van de gezamenlijke stafchefs. In deze functie speelde hij een grote rol in Operatie Just Cause (de gevangenneming van de Panamese dictator Manuel Noriega) en de Golfoorlog (1990-1991). Hij drong aan op de mobilisatie van een overweldigende troepenmacht, alvorens Saddam Hussein uit Koeweit te verdrijven. Op 30 september 1993 ging hij met pensioen, om vervolgens in de politiek te gaan.
Over zijn legertijd schreef hij in 1995 zijn memoires: My American Journey.
Tijdlijn
[bewerken | brontekst bewerken]- Generaal: 1989
- Luitenant-generaal: 1986
- Generaal-majoor: 1983
- Brigadegeneraal: 1979
- Kolonel: 1976
- Luitenant-kolonel: 1970
- Majoor: 1966
- Kapitein: 1962
- Eerste luitenant: 1959
- Tweede luitenant: 1958
Politieke loopbaan
[bewerken | brontekst bewerken]In 1996 werd hij door de Republikeinen gevraagd als presidentskandidaat, maar hij weigerde.
Van 2001 tot 2005 was Powell minister van Buitenlandse Zaken, in de eerste termijn van president George W. Bush. Condoleezza Rice, de toenmalige nationale veiligheidsadviseur, volgde hem op.
Hoewel Powell een van de meest gematigde personen in deze neoconservatieve regering was, wordt ook hij gezien als mede-aanjager van de strijd tegen terrorisme en de oorlogen tegen Afghanistan (2001) en Irak (2003). Anderen zien hem echter als de persoon die de invloeden van 'haviken' als Donald Rumsfeld en Paul Wolfowitz wist in te perken. Hij drong lang aan op meer diplomatie en wapeninspecties, maar verloor die interne strijd.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/ba/Colin_Powell_anthrax_vial._5_Feb_2003_at_the_UN.jpg)
Op 5 februari 2003 hield minister Powell zijn befaamde toespraak voor de Verenigde Naties om er de komende oorlog met Irak te verdedigen door bewijzen voor te leggen dat de Iraakse president Saddam Hoessein over massavernietigingswapens beschikte. Later bleken die bewijzen vals te zijn en in een interview na zijn aftreden noemde Powell die passage "grootste misstap uit zijn leven".[2]
Powell meldde op 19 oktober 2008 in het televisieprogramma Meet the Press dat hij de Democratische presidentskandidaat Barack Obama steunt. Powell stelde te weinig vertrouwen te hebben in Republikeins presidentskandidaat John McCain, die volgens hem toegaf aan de radicale vleugel van de Republikeinse Partij door Sarah Palin als running-mate te kiezen. Powell zou in de drie volgende presidentsverkiezingen steeds zijn steun uitspreken voor Democratische kandidaten.
Toen hem na zijn aftreden opnieuw specifiek werd gevraagd of er banden waren tussen Saddam Hoessein en al-Qaida, antwoordde Powell: "Ik heb nog nooit een bewijs van banden gezien tussen Saddam Hoesein en al-Qaida. ... Ik kan niets anders concluderen, want ik had nog nooit bewijs gezien om te suggereren dat er banden waren."
Een maand voor de midterm verkiezing 2018 had Powell samen met zijn voorgangster Madeleine Albright een interview met CNN-presentator Fareed Zakaria in diens speciale 2e lustrum-uitzending van het programma GPS. Op gematigde toon sprak hij er zijn treurnis over uit dat onder twee jaar kabinet-Trump tal van waarden en kwaliteiten, die hem trots maakte om zijn land te dienen, dreigen te verpulveren. Hij wijst op de eerste drie woorden van de Grondwet, die "We the People" luiden, en niet "Me the President". Het is voor hem als oud-diplomaat nauwelijks te geloven dat de president van de V.S. zijn Afrikaans-Amerikaanse landgenoten beledigt, dat hij vrouwen beledigt, dat hij de vrije pers de "vijand van het volk" noemt, dat hij zijn traditionele bondgenoten beledigt, een "Koude Oorlog" met wereldmacht China uitlokt, en dat hij de Russische president Poetin blijft vleien.[3]
Privéleven
[bewerken | brontekst bewerken]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3f/Special_Military_Funeral_for_Gen._%28ret.%29_Colin_Powell_at_Arlington_National_Cemetery_211105-A-IW468-015.jpg/260px-Special_Military_Funeral_for_Gen._%28ret.%29_Colin_Powell_at_Arlington_National_Cemetery_211105-A-IW468-015.jpg)
Powell was sinds 1962 getrouwd en kreeg uit dat huwelijk een zoon en twee dochters.
Op 18 oktober 2021 overleed Powell op 84-jarige leeftijd in het Walter Reed National Military Medical Center aan de gevolgen van COVID-19.[4] Hij was volledig gevaccineerd tegen het virus, maar de voormalig minister leed aan bloedkanker die zijn immuunsysteem had aangetast.[5]
Decoraties
[bewerken | brontekst bewerken]- Defense Distinguished Service Medal met drie Oak Leaf Clusters
- Distinguished Service Medal (Army) met één Oak Leaf Clusters
- Defense Superior Service Medal
- Legioen van Verdienste met één Oak Leaf Clusters
- Bronze Star met Valor device
- Purple Heart
- Air Medal
- Joint Service Commendation Medal
- Presidential Citizens Medal
- Presidential Medal of Freedom in 1991
- Presidential Medal of Freedom in 1993
- National Defense Service Medal
- Army Service Ribbon
- Army Overseas Service Ribbon met award cijfer 4
- Vietnam Service Medal
- Orde van Skanderbeg
- Ridder Commandeur in de Orde van het Bad op 30 september 1993[6]
- Grootkruis in het Legioen van Eer
- Meritorious Service Cross
- Orde van Stara Planina in de Eerste Orde
- Kruis voor Dapperheid
- Gevechtsbadge Infanterist
- Expert gevechtsbadge Infanterist
- Ranger tab
- Parachutisten Badge (United States)
- Pathfinder Badge (United States)
- Air Assault Badge
- Presidentiële Service Badge
- Office of the Secretary of Defense Identification Badge
- Army Staff Identification Badge
- Office of the Joint Chiefs of Staff Identification Badge
Bronnen
- Gematigde zwarte wegbereider die werd gemangeld tussen haviken. Gearchiveerd op 3 november 2021.
Voetnoten
- ↑ (en) The New York Times, Gen. Powell Returns to the Bronx, and Remembers, 16 april 1991
- ↑ VRT NWS, Gewezen Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Colin Powell overleden. vrtnws.be (18 oktober 2021). Gearchiveerd op 18 oktober 2021. Geraadpleegd op 18 oktober 2021.
- ↑ (en) Fareed Zakaria's full interview with Albright, Powell. CNN (10 juli 2018). Gearchiveerd op 9 november 2020. Geraadpleegd op 18 oktober 2021.
- ↑ (en) Former Secretary of State Colin Powell dies from Covid complications. NBC News (18 oktober 2021). Gearchiveerd op 18 oktober 2021. Geraadpleegd op 18 oktober 2021.
- ↑ (en) Devan Cole, Colin Powell, first Black US secretary of state, dies of Covid-19 complications amid cancer battle. CNN. Gearchiveerd op 18 oktober 2021. Geraadpleegd op 18 oktober 2021.
- ↑ (en) INDEPENDENT: Knighthood for Colin Powell. Geraadpleegd op 2 augustus 2018. Gearchiveerd op 4 juni 2023.