Noraly Beyer
Noraly Beyer | ||||
---|---|---|---|---|
![]() | ||||
Noraly Beyer in 2019 | ||||
Volledige naam | Noraly Beyer | |||
Geboren | 20 juli 1946 | |||
Beroep | journalist, presentator | |||
Jaren actief | 1977-2008 | |||
Bekend van | Surinaamse Televisie Stichting en NOS Journaal | |||
(en) IMDb-profiel | ||||
|
Noraly Beyer – geboren als Noraly Oostvriesland – (Willemstad, Curaçao, 20 juli 1946) is een voormalige redactrice-nieuwslezeres van de Surinaamse Televisie Stichting (STVS) en Radio Nederland Wereldomroep, evenals een voormalig nieuwslezeres van het NOS Journaal, waarvoor ze van 1985 tot en met 2008 werkte. Daarna was ze onder andere actief bij het toneel als researcher.
Biografie
[bewerken | brontekst bewerken]Afkomst
[bewerken | brontekst bewerken]Beyer werd geboren op het Caribische eiland Curaçao, in Willemstad, in de wijk Punda. Haar ouders waren Surinaams. Ze was het enige meisje in een gezin dat verder vijf jongens telde. Haar moeder was leerkracht. Haar vader stierf toen ze elf jaar oud was.[1] De moeder van een van haar grootvaders was een tot slaaf gemaakte vrouw. Volgens Beyer was zij een kleinkind van een vrouw die waarschijnlijk de concubine was van haar blanke eigenaar.[1]
Opleiding en werk
[bewerken | brontekst bewerken]Ze ging naar de lagere school van de zusters van Schijndel in Pietermaai en vertrok op haar twaalfde naar een internaat in het zuidoosten van Nederland. Na haar middelbare school wilde ze als au pair naar Parijs, maar haar moeder hield dat tegen. Vervolgens deed zij in 1963 een opleiding aan de Kweekschool voor onderwijzers in Den Haag.[1] Daarna ging ze alsnog naar Parijs en kreeg ze een studiebeurs voor de kunstacademie. Ze raakte echter zwanger en verloor de beurs. Zwangere vrouwen hadden daar geen recht op.[1] Ze trouwde met de vader van haar kind en enkele maanden later kreeg ze een dochter. Ze werkte bij De Porceleyne Fles, een fabrikant van Delfts blauw.[1] Na enige tijd kreeg haar echtgenoot een baan als planoloog in Suriname en het gezin verhuisde naar Zuid-Amerika. In Suriname ging Beyer in het onderwijs werken. In 1972 kreeg ze bij de SVTS een baan als nieuwslezeres-redactrice.[1] Haar man kreeg een baan in Jamaica, zij bleef met de kinderen in Suriname.
Na de Decembermoorden in 1982 vertrok ze naar Nederland. In 1983 ging ze als redactrice-nieuwslezeres werken voor Radio Nederland Wereldomroep.[1] In 1985 begon ze daarnaast als redactrice en presentatrice bij het NOS Journaal. Ze presenteerde bij de NOS middag- en avonduitzendingen tot het einde van 2008. De laatste keer dat ze een NOS-journaal presenteerde was op 30 december 2008. In 2009 vertrok ze bij de Wereldomroep.
Beyer speelt en schrijft toneel, ze presenteert debatten en schrijft columns. Vanaf 2009 werkte ze geregeld samen met het Noord Nederlands Toneel. Ze deed research en speelde mee in enkele stukken.[2] Ze was voorzitster van de stichting Julius leeft en is bestuurslid van de Werkgroep Caraïbische Letteren.
Bij het reli-evenement The Passion 2018 vervulde Beyer de rol van verteller. Ze deed de presentatie bij de onthulling van het monument voor Nelson Mandela in Amsterdam-Zuidoost in 2021.
Onderscheidingen
[bewerken | brontekst bewerken]In 2009 kreeg ze de Cosmic Award voor haar actieve rol voor diversiteit in de media.[3] Op 29 april 2011 werd Beyer koninklijk onderscheiden met een lintje als Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.[4]
Memoires
[bewerken | brontekst bewerken]Beyer haalde in 2008 herinneringen aan haar jeugdjaren in Curaçao op in haar memoires De Antillen en ik.
Externe link
[bewerken | brontekst bewerken]- ↑ a b c d e f g Daniela Hooghiemstra, 'De weerstand die ik opriep als nieuwslezer ging niet om mijn vrouw-zijn, maar om mijn kleur', de Volkskrant, 20 juni 2017
- ↑ Noraly Beyer bij het NNT
- ↑ Onderscheiding voor Noraly Beyer. www.villamedia.nl. Geraadpleegd op 28 juni 2017.
- ↑ Noraly Beyer geridderd - Zuidoost. Zuidoost (2 mei 2011). Geraadpleegd op 28 juni 2017.