Paul Kummer
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/26/Mycologist_Paul_Kummer.jpg/260px-Mycologist_Paul_Kummer.jpg)
Paul Kummer (22 augustus 1834 - 6 december 1912) was een predikant, leraar en wetenschapper in Zerbst (Duitsland). Hij is vooral bekend om zijn bijdrage aan de mycologische nomenclatuur. Eerdere classificatie van plaatjeszwammen door baanbrekende schimmeltaxonoom Elias Magnus Fries wees slechts een zeer klein aantal geslachten aan, waarbij de meeste soorten in Agaricus vielen. Deze paar geslachten waren verdeeld in vele stammen ("stammen"). In zijn werk uit 1871, Der Führer in die Pilzkunde, verhief Kummer de meerderheid van de Fries-stammen tot de status van geslacht, waarmee hij veel van de generieke namen voor plaatjeszwammen vestigde die tot de 2020s nog in gebruik zijn.
Van 1857 tot 1863 werkte hij als privédocent en diende daarna als kapelaan in Zerbst (1863–1877). Vanaf 1877 was hij predikant in Hann Munden.
Biografie
[bewerken | brontekst bewerken]- "Der Führer in die Pilzkunde. Anleitung zum methodischen, leichten und sichern Bestimmen der in Deutschland vorkommenden Pilze, mit Ausnahme der Schimmel- und allzu winzigen Schleim- und Kern-Pilzchen." 1. Auflage. Zerbst (E. Luppe); (1871).
- "Der Führer in die Mooskunde. Anleitung zum leichten und sicheren Bestimmen der deutschen Moose". 119 S.; Berlin. (1873).
- "Der Führer in die Lebermoose und die Fefäßkryptogamen" (Schachtelhalme, Bärlappe, Farne, Wurzelfrüchtler). 1. Aufl.; Berlin (Springer); (1875).
- "Kryptogamische Charakterbilder". VIII+251 S., 220 Abb.; Hannover, (1878).
- "Der Führer in die Mooskunde. Anleitung zum leichten und sicheren Bestimmen der deutschen Moose", 2. Aufl.; Berlin, (1880).
- "Die Moosflora der Umgebung von Hann.-Münden". - Bot. Centralblatt 40: 65–72, 101–106; Kassel, (1889).
- "Der Führer in die Mooskunde. Anleitung zum leichten und sicheren Bestimmen der deutschen Moose". 3. Auflage; Berlin, (1891).
- "Der Führer in die Lebermoose und die Gefäßkryptogamen" (Schachtelhalme, Bärlappe, Farne, Würzelfrüchtler). 2. Auflage VII+148 S.; Berlin (Springer), (1901).