Androstenon
|
Nazewnictwo | | Nomenklatura systematyczna (IUPAC) | (5S,8R,9S,10S,13R,14S)-10,13-dimetylo-1,2,4,5,6,7,8,9,11,12,14,15-dodekahydrocyklopenta[a]-fenantren-3-on | Inne nazwy i oznaczenia | 5α-androst-16-en-3-on | |
Ogólne informacje |
Wzór sumaryczny | C19H28O |
Masa molowa | 272,43 g/mol |
Identyfikacja |
Numer CAS | 18339-16-7 |
PubChem | 6852393 |
SMILES | CC12CCC3C(C1CC=C2)CCC4C3(CCC(=O)C4)C | |
InChI | InChI=1S/C19H28O/c1-18-9-3-4-16(18)15-6-5-13-12-14(20)7-11-19(13,2)17(15)8-10-18/h3,9,13,15-17H,4-8,10-12H2,1-2H3/t13-,15-,16-,17-,18-,19-/m0/s1 | InChIKey | HFVMLYAGWXSTQI-QYXZOKGRSA-N | |
|
|
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) |
|
Androstenon – steroid, produkt utlenienia androstenolu, występujący w pocie i moczu ssaków. Można go również znaleźć w cytoplazmie selera i ludzkiej ślinie. W szczególnie dużych ilościach występuje w ślinie knurów, silnie oddziałując na lochę podczas kopulacji.
Zapach androstenonu jest nieprzyjemny. Określa się go jako pośredni między wonią moczu oraz potu a słodkim aromatem kwiatowym. Adrostenon uznawany jest za męski feromon, jednakże wrażliwość na jego działanie jest uwarunkowana genetycznie[2]. Za percepcję androstenonu odpowiedzialny jest receptor OR7D4, którego aktywność jest inna u każdego człowieka.