Białogóra (wieś) – Wikipedia, wolna encyklopedia
wieś | |
Białogóra podczas sezonu letniego | |
Państwo | |
---|---|
Województwo | |
Powiat | |
Gmina | |
Liczba ludności (2021) | 371[2] |
Strefa numeracyjna | 58 |
Kod pocztowy | 84-113[3] |
Tablice rejestracyjne | GPU |
SIMC | 0164960 |
Położenie na mapie gminy Krokowa ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa pomorskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu puckiego ![]() | |
![]() |
Białogóra (kaszb. Biôło Gòra lub też Biôłô Góra, niem. Wittenberg)[4] – wieś w północnej Polsce, położona w województwie pomorskim, w powiecie puckim, w gminie Krokowa, na Wybrzeżu Słowińskim, na Kaszubach.
W skład sołectwa Białogóra wchodzi również miejscowość Górczyn.
Na plaży k. Białogóry, przy wejściu nr 33 zorganizowano letnie kąpielisko morskie, obejmujące 100 m linii brzegowej. W 2013 r. sezon kąpielowy wyznaczono na okres od 1 lipca do 31 sierpnia[5].
Położenie
[edytuj | edytuj kod]Białogóra jest położona we wschodniej części Wybrzeża Słowińskiego, w odległości 1,1 km od Morza Bałtyckiego, pomiędzy Władysławowem a Łebą. Miejscowość rozciąga się na skraju Wierzchucińskich Błot.
W odległości 2,5 km na północny wschód od wsi znajduje się zalesiona wydma Białogóra, od której wzięło nazwę letnisko. Wokół ciągną się lasy sosnowe. Ok. 0,6 km na północny zachód znajduje się jezioro Babnica. Ok. 1 km na południowy wschód przepływa Białogórska Struga.
Miejscowość jest objęta w całości Nadmorskim Obszarem Chronionego Krajobrazu. Przy wschodniej części wsi rozpoczyna się Nadmorski Park Krajobrazowy. Ok. 200 m od północno-wschodniej zabudowy Białogóry znajduje się rezerwat przyrody Białogóra (pow. 211,07 ha), który chroni fragmenty nadmorskiego lasu bagiennego oraz boru bażynowego. Północną i zachodnią część wsi oplata specjalny obszar ochrony siedlisk "Białogóra".
Historia
[edytuj | edytuj kod]Białogóra została po raz pierwszy wymieniona w 1414 roku w krzyżackim przekazie źródłowym w formie Weissenberg (tłumacząc na język polski to Biała Góra). Nazwa polska użyta była w inwentarzu dóbr i dochodów biskupstwa włocławskiego w 1534 r. Miejscowość występowała również w piśmiennictwie pod innymi nazwami: Białagura (1659), Biała Góra (1772), Wittenberg (1912). W 1945 r. wieś została przyłączona do Polski. Polską nazwę Białogóra ustalono ostatecznie w 1947 r.[6] W latach 60. powstały pierwsze ośrodki wypoczynkowe. W latach 70. i 80. uległa rozbudowie infrastruktura, od początku lat 90. nasiliła się rozbudowa pod kątem turystycznym: kwatery prywatne, pensjonaty.
W latach 1946–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 4822
- ↑ Polska w Liczbach [online], polskawliczbach.pl [dostęp 2023-11-24] (pol.).
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 26 [zarchiwizowane 2022-10-26] .
- ↑ Dr F. Lorentz "Polskie i kaszubskie nazwy miejscowości na Pomorzu Kaszubskiem" (ISBN 83-60437-22-X) (ISBN 978-83-60437-22-3)
- ↑ Uchwała Nr XXXIV/374/2013 Rady Gminy Krokowa z dnia 28 maja 2013 r. ws. określenia wykazu kąpielisk
- ↑ Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 1 lipca 1947 r. (M.P. z 1947 r. nr 111, poz. 719, s. 14)