Cena nabycia – Wikipedia, wolna encyklopedia
Cena nabycia – cena zakupu danego aktywu, powiększona o koszty bezpośrednio związane z zakupem i przystosowaniem składnika aktywów do stanu zdatnego do używania lub wprowadzenia do obrotu. Koszty te dotyczą m.in.: metkowania, paczkowania, montażu, instalacji, ubezpieczenia, transportu, załadunku, wyładunku, składowania lub wprowadzenia do obrotu. Cena dodatkowo obniżona jest o rabaty, opusty, inne podobne zmniejszenia i odzyski[1].
Przy cenie nabycia towarów, wymagających długotrwałego przygotowania do sprzedaży można powiększać koszty obsługi zobowiązań, zaciągniętych w celu sfinansowania ich zakupu, w tym także związane z tymi zobowiązaniami dodatnie i ujemne różnice kursowe, gdy zobowiązania płatne są w walucie obcej[2].
Cena nabycia różni się od ceny zakupu tym, że jest powiększona o koszty, które związane są bezpośrednio z zakupem i przypadają na jednostkę miary[3].
Przykład
[edytuj | edytuj kod]Firma XYZ zakupiła towary od wybranego sprzedawcy i otrzymała fakturę za złożone zamówienie z wyszczególnieniem pozycji związanych z wartością netto towarów i wliczonymi do nich kosztami zakupu (opakowania, transportu i ubezpieczenia transportu). Kwota netto towarów wyniosła 3 500 zł, a reszta kosztów dodatkowych, bezpośrednio związanych z zakupem wyniosła 500 zł (opakowanie 50 zł, transport 300 zł i ubezpieczenie dostawy 150 zł)[3].
Cena nabycia, to kwota ceny zakupu wraz z kosztami bezpośrednio związanymi z zakupem, czyli 3 500 zł + 500 zł = 4 000 zł.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Ustawa, art. 28 ust. 2 Ustawie o rachunkowości (Rozdział 4. Wycena aktywów i pasywów oraz ustalenie wyniku finansowego) .
- ↑ Ustawa, art. 28 ust. 4 Ustawa o rachunkowości, Rozdział 4. Wycena aktywów i pasywów oraz ustalenie wyniku finansowego .
- ↑ a b Portal, Cena nabycia, a cena zakupu [online] .