Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej w Kolemczycach – Wikipedia, wolna encyklopedia
cerkiew parafialna | |||||||||||||||||
Państwo | |||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Miejscowość | |||||||||||||||||
Wyznanie | |||||||||||||||||
Kościół | |||||||||||||||||
Diecezja | |||||||||||||||||
Wezwanie | |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
|
Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej – unicka, a następnie prawosławna cerkiew w Kolemczycach.
Cerkiew unicka w Kolemczycach istniała w 1846. Nosiła wówczas wezwanie Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, była to drewniana budowla z dzwonnicą. W 1875, po likwidacji unickiej diecezji chełmskiej, parafia kolemczycka została przymusowo przyłączona do eparchii warszawskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego[1]. W 1915 miejscowa ludność prawosławna udała się na bieżeństwo. Z porzuconej w latach 1915–1918 cerkwi skradziono wówczas dzwony[2].
W II Rzeczypospolitej cerkiew nie została udostępniona wiernym, chociaż miejscowa społeczność prawosławna, stanowiąca we wsi większość, ubiegała się o jej otwarcie, a jej starania popierał metropolita warszawski i całej Polski Dionizy[3].
Cerkiew została zniszczona w czasie akcji rewindykacji cerkwi prawosławnych w 1938[1][4].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Kolemczyce. [dostęp 2013-10-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-05)].
- ↑ Grzesiak K.: Diecezja lubelska wobec prawosławia w latach 1918–1939. Wydawnictwo Archidiecezjalne GAUDIUM, 2010, s. 255. ISBN 978-83-7548-003-0.
- ↑ Grzesiak K.: Diecezja lubelska wobec prawosławia w latach 1918–1939. Wydawnictwo Archidiecezjalne GAUDIUM, 2010, s. 58, 61 i 73. ISBN 978-83-7548-003-0.
- ↑ Grzesiak K.: Diecezja lubelska wobec prawosławia w latach 1918–1939. Wydawnictwo Archidiecezjalne GAUDIUM, 2010, s. 225. ISBN 978-83-7548-003-0.