Cztery kwartety – Wikipedia, wolna encyklopedia
Cztery kwartety (ang. The Four Quartets) – cykl poetycki T.S. Eliota opublikowany jako całość w 1943. Jest on ostatnim większym dziełem lirycznym tego autora[1]. Składa się z poematów Burnt Norton, East Coker, The Dry Salvages i Little Gidding. Zdaniem Przemysława Mroczkowskiego Eliot osiąga w swoim dziele stan, w którym z perspektywy całego wszechświata patrzy na ludzkie sprawy[2]. W zakresie poetyckiego obrazowania Eliot odnosi się do czterech żywiołów przyrody, powietrza, ziemi, wody i ognia[3]. Cztery kwartety są uznawane za arcydzieło poezji współczesnej[4]. Tytuły poszczególnych części cyklu pochodzą od nazw miejsc, w których Eliot był, począwszy od jego dzieciństwa w Stanach Zjednoczonych, a skończywszy na kaplicy w Little Gidding, do której odbył pielgrzymkę po przystąpieniu do Kościoła Anglikańskiego[5].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Eliot Thomas Stearns, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2016-12-21] .
- ↑ Przemysław Mroczkowski: Historia literatury angielskiej. Zarys. Wrocław: Ossolineum, 1981, s. 557. ISBN 83-04-00784-3.
- ↑ Krzysztof Boczkowski: Głosy pokuszeń. newsweek.pl. [dostęp 2016-12-21]. (pol.).
- ↑ Tomasz Cieślak-Sokołowski: Awangardowy Eliot. dekadaliteracka.com.pl. [dostęp 2016-12-21]. (pol.).
- ↑ James Zinsmeister: Where Time and the Timeless Intersect. wsj.com. [dostęp 2016-12-21]. (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Ludmiła Gruszewska-Blaim: Cztery przestrzenie Czterech Kwartetów, w: O. Kubińska, D. Malcolm (red.), Paradoksy humanistyki. Gdańsk: Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, 2001, s. 131-152.