Delta-v – Wikipedia, wolna encyklopedia
Delta-v – w astrodynamice, to wielkość skalarna, która ma wymiar prędkości określająca miarę „wysiłku” niezbędnego do wykonania manewru orbitalnego, na przykład do zmiany trajektorii lotu.
gdzie:
- – chwilowa siła ciągu silnika,
- – chwilowa masa,
- – chwilowe przyspieszenie.
W przypadku braku działających z zewnątrz sił, i jeśli ciąg działa w stałym kierunku, równanie można uprościć do postaci:
co jest zmianą prędkości.