Diament Portera – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9f/TE-Systems-Porter%27s_Diamond.jpg/220px-TE-Systems-Porter%27s_Diamond.jpg)
Diament Portera – metoda służąca do badania konkurencyjności lokalizacji oraz wpływu makrootoczenia na konkurencyjność organizacji.
Opis
[edytuj | edytuj kod]Metoda została opracowana przez amerykańskiego ekonomistę Michaela E. Portera i przedstawiona w książce The Competitive Advantage of Nations w 1990[1].
Model diamentu składa się z czterech powiązanych ze sobą elementów[2][3]:
- czynników produkcji (ang. factor conditions),
- strategii, struktury i rywalizacji firm (ang. strategy, structure and rivalry),
- warunków popytu (ang. demand conditions),
- sektorów pokrewnych i wspomagających (ang. related and supporting industries)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Michael E. Porter: On Competition. Boston: Harvard Business School Publishing, 2009, s. XIX. ISBN 978-1-4221-2696-7.
- ↑ Michael E. Porter: On Competition. Boston: Harvard Business School Publishing, 2009, s. 182. ISBN 978-1-4221-2696-7.
- ↑ Michael E. Porter: Porter o konkurencji. Warszawa: Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, 2001, s. 207. ISBN 82-208-1287-9.