Dulszczyzna – Wikipedia, wolna encyklopedia
Ten artykuł od 2021-12 wymaga zweryfikowania podanych informacji. |
Dulszczyzna – postawa filistra i kołtuna. Pojęcie zostało wprowadzone do języka polskiego dzięki sukcesowi teatralnemu dramatu Moralność pani Dulskiej Gabrieli Zapolskiej[1].
Charakterystyka
[edytuj | edytuj kod]Jako cechy dulszczyzny wymienia się najczęściej: zakłamanie, obłudę i dbanie wyłącznie o pozory – postawy uważane za typowe dla mieszczaństwa. Typowa opinia[według kogo?] brzmi następująco:
- dulszczyzna to zespół cech i postaw charakteryzujących się podwójną moralnością, z których jedna odkrywana jest tylko wobec siebie i najbliższych a druga, ukazywana wobec reszty ludzi i całego świata.
Tę cechę charakteru posiadają na ogół ludzie niemający własnego zdania (bardzo często mimo legitymowania się formalnym wykształceniem), zaś w swoich działaniach kierujący się instynktem stadnym. Postawa uznawana za naganną moralnie, choć dość powszechna[potrzebny przypis].
Prof. Ewa Ihnatowicz napisała w 1999, że "Polacy przełomu wieków posługiwali się aż czterema związanymi z literaturą określeniami filisterstwa. Te sygnatury to dulszczyzna, bałucczyzna, połaniecczyzna i podfilipszczyzna (do dziś w polskim kodzie przetrwał tylko pierwszy)"[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Dulszczyzna - Słownik języka polskiego PWN. [dostęp 2014-01-20].
- ↑ Dawid Maria Osiński , Aleksander Świętochowski w poszukiwaniu formy. Biografia myśli [online], s. 200 .