Eksploracja stanowisk archeologicznych – Wikipedia, wolna encyklopedia
Eksploracja stanowisk archeologicznych – pod tym pojęciem rozumiemy sposoby postępowania w trakcie wykopalisk. Metoda badawcza musi być dostosowana indywidualnie dla każdego rodzaju stanowiska. Inaczej wyglądają badania na stanowisku jednowarstwowym a inaczej na stanowisku wielowarstwowym. W czasie badań dąży się do odsłonięcia i zadokumentowania aktywności ludzkiej w przeszłości. Kiedy odsłaniane są jak największe fragmenty warstwy mówimy o wykopaliskach szerokopłaszczyznowych. Umożliwiają one rejestrację zmian w obrębie stanowiska poprzez dokumentację następstwa warstw w pionie, przekrojów, stratygrafii. Należy tak prowadzić eksplorację aby możliwe było odtworzenie trójwymiarowego obrazu nieodwracalnie zniszczonego przez nas w trakcie badań stanowiska archeologicznego. Celem pracy na stanowisku jest zgodna z rzeczywistością i jak najdokładniejsza rejestracja układu zabytków ruchomych i nieruchomych z ich kontekstem. Niezbędne do tego jest dokładne prowadzenie badań.
Rozróżniamy dwa rodzaje eksploracji:
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- Eksploracja obiektów
- Eksploracja zabytków ruchomych
- Stanowisko archeologiczne
- Wykopaliska
- Wykopaliska stratygraficzne
- Badania sondażowe
- Wykopaliska szerokopłaszczyznowe
- Świadki profilowe
- Hałda (archeologia)
- Przekroje
- Konserwacja zabytków in situ
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Dorota Ławecka "Wstęp do archeologii", Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 2003