Endonim – Wikipedia, wolna encyklopedia
Endonim (gr. ἔνδον „wewnątrz” i ὄνομα „nazwa”) – nazwa obiektu geograficznego w jednym z języków używanych na obszarze, gdzie znajduje się ten obiekt[1]. Jeżeli taka nazwa jest zatwierdzona przez organ nazewniczy odpowiedzialny za urzędowe ustalanie nazw danego obszaru, wtedy taka nazwa jest endonimem standaryzowanym.
Przykłady endonimów
[edytuj | edytuj kod]- niem. Donau, słow. Dunaj, węg. Duna, chorw. i serb. Dunav, bułg. Дунав, rum. Dunărea, ukr. Дунай
- pol. Gdańsk
- fr. Besançon
- ang. New York
- hindi दिल्ली, ang. Delhi, pendż. ਦਿੱਲੀ, urdu دہلی
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- egzonim
- Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych
- Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych
- nazwy miejscowości z łącznikiem
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ §2. Rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 14 lutego 2012 r. ws. państwowego rejestru nazw geograficznych (Dz.U. z 2015 r. poz. 219)
Encyklopedie internetowe (rzeczownik abstrakcyjny):