Feliks Pstrokoński – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 2 września 1895 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 30 kwietnia 1940 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1914–1940 |
Siły zbrojne | |
Formacja | |
Jednostki | 5 Pułk Piechoty |
Stanowiska | dowódca batalionu |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
Feliks Władysław Pstrokoński[1] (ur. 2 września 1895 w Dębinie, w pow. wieluńskim, zm. 30 kwietnia 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w rodzinie Władysława i Marii z Mitkowskich[2]. Absolwent szkoły handlowej w Kaliszu, szkoły technicznej Warszawie i Akademii Handlowej w Hamburgu (1914). Wstąpił do Legionów Polskich z przydziałem do 5 pułku piechoty. Na froncie do kryzysu przysięgowego. W 1918 mianowany podporucznikiem. Internowany w Szczypiornie. Działał w POW. Po wyjściu z niewoli ukraińskiej wstąpił do Wojska Polskiego. W 1919 został mianowany na stopień porucznika. Walczył na wojnie z bolszewikami, jako dowódca 6. kompanii 29 pułku piechoty.
Po zakończeniu wojny kontynuował służbę w 29 pp w Kaliszu[3][4][5]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1407. lokatą w korpusie oficerów piechoty[6]. Później został przeniesiony do 70 pułku piechoty w Pleszewie[7]. Ukończył kurs w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. 2 kwietnia 1929 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1929 i 31. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8]. W lipcu tego roku został zatwierdzony na stanowisku batalionu[9]. W marcu 1931 został przeniesiony z 70 pp do 7 pułku piechoty Legionów w Chełmie na stanowisko dowódcy batalionu[10][11]. W lipcu 1935 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr II[12]. W tym samym roku został przeniesiony w stan spoczynku i przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr II[13].
We wrześniu 1939 wzięty do niewoli przez Sowietów, osadzony w Kozielsku. Został zamordowany 30 kwietnia 1940 w lesie katyńskim[14]. Figuruje na liście wywózkowej 052/4 z 27 kwietnia 1940, poz. 97[15].
Feliks Władysław Pstrokoński był żonaty, miał córki: Annę, Marię i Danutę[2].
5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownika[16]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 6631[17]
- Krzyż Niepodległości – 9 października 1933 za pracę w dziele odzyskania niepodległości[18]
- Krzyż Walecznych – czterokrotnie[19]
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- Jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
- Obozy NKWD dla jeńców polskich
- Ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 106, 833, tu „Feliks Skarbimir Pstrokoński”.
- ↑ a b Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 508.
- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 106, 833.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 209, 417.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 194, 360.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 61.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 84, 193.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 3 kwietnia 1929 roku, s. 105.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 188.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 97.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 34, 537.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 4 lipca 1935 roku, s. 90.
- ↑ Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 408.
- ↑ Убиты в Катыни 2015 ↓, s. 612.
- ↑ Banaszek, Roman i Sawicki 2000 ↓, s. 234.
- ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
- ↑ Bełdowski 1928 ↓, s. 31.
- ↑ M.P. z 1933 r. nr 235, poz. 255.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 84.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Kazimierz Banaszek, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Warszawa: Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000. ISBN 83-87893-79-X.
- Lucjan Bełdowski: Zarys historji wojennej 29-go pułku strzelców kaniowskich. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1928, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ISBN 83-905590-7-2.
- Убиты в Катыни. Księga pamięci polskich jeńców wojennych – więźniów Kozielskiego Obozu NKWD rozstrzelanych decyzją Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940 roku. Лариса Еремина (red.). Moskwa: Stowarzyszenie Memoriał, 2015. ISBN 978-5-78700-123-5.
- Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.