Iwan Biełow – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Drugi od lewej, 1935 r. | |
![]() | |
Pełne imię i nazwisko | Iwan Panfiłowicz Biełow |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 27 czerwca 1893 |
Data i miejsce śmierci | 29 lipca 1938 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1913−1917; 1917−1938 |
Siły zbrojne | |
Jednostki | 1 Syberyjski Pułk Zapasowy, 3 Turkiestańska Dywizja Strzelców, Wojska Republiki Turkiestan, 2 Dońska Dywizja Strzelców, 22 Krasnodarska Dywizja Strzelców, 15 Korpus Strzelecki, 9 Korpus Strzelecki, 2 Korpus Strzelecki, Północnokaukaski okręg wojskowy, Leningradzki Okręg Wojskowy, Moskiewski Okręg Wojskowy, Białoruski Okręg Wojskowy |
Stanowiska | zastępca dowódcy, dowódca |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
Iwan Panfiłowicz Biełow, ros. Иван Панфилович Белов (ur. 15 czerwca?/27 czerwca 1893 we wsi Koliniczewo, w powiecie czerepowieckim, w guberni nowogorodzkiej, zm. 29 lipca 1938 w Moskwie) − komandarm I rangi Armii Czerwonej.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Od 1913 roku służył w Armii Imperium Rosyjskiego jako szeregowiec, później podoficer[1]. Walczył w I wojnie światowej. Od lutego 1917 roku był członkiem lewicowej frakcji eserowców oraz przewodniczącym Komitetu żołnierskiego 1 Syberyjskiego pułku zapasowego w Taszkencie. Pułkiem dowodził w czasie rewolucji październikowej. Członek Rady Turkiestańskiej 1917-1919 i członek Turkiestańskiego Komitetu Wykonawczego w latach 1918-1921. W 1918 komendant twierdzy Taszkent i dowódca garnizonu. Po zdławieniu lewoeserowskiego powstania w Taszkencie wyszedł z partii lewych eserów. Członek Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji(b) (SDPRR(b)) od 1919. Mianowany zastępca dowódcy Turkiestańskiego Okręgu Wojskowego. Od kwietnia 1919 naczelny dowódca Wojsk Republiki Turkiestan. W końcu 1919-1920 dowódca dywizji w Bucharskiej Grupie Wojsk. W latach 1921–1922 zdławił bunt na Kubaniu. W 1923 roku ukończył Wyższe Kursy Akademickie, po czym dowodził dywizją, korpusem i okręgami wojskowymi: Północno-Kaukaskim (od listopada 1927), Leningradzkim (od 1931), Moskiewskim (od 1935) i Białoruskim (od czerwca 1937).
Asesor w procesie marszałka Michaiła Tuchaczewskiego, komandarmów I rangi: Jony Jakira i Ijeronima Uborewicza, komandarma II rangi Augusta Korka oraz komkorów: Roberta Ejdemana, Witowta Putny, Borisa Feldmana i Witalija Primakowa.
Był odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru. Sądzony i stracony w okresie wielkiej czystki w ZSRR.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ L. Bazylow, J. Sobczak, Encyklopedia rewolucji październikowej, Wiedza Powszechna, Warszawa 1977, s. 40.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Wielka Encyklopedia Radziecka, t. III, Moskwa 1972.