Język una – Wikipedia, wolna encyklopedia

Una
Obszar

Papua (Indonezja)

Liczba mówiących

5600 (2006)[1]

Pismo/alfabet

łacińskie

Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
Ethnologue 4 edukacyjny
Kody języka
ISO 639-3 mtg
IETF mtg
Glottolog unaa1239
Ethnologue mtg
WALS una
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język una[2][3], także: goliath, langda[4]język transnowogwinejski używany w indonezyjskiej prowincji Papua, w regionach Langda, Bomela i Sumtamon (doliny Weip i Yay)[1]. Należy do grupy języków mek(inne języki)[1][3]. Nazwa „mek” (oznaczająca wodę lub rzekę) określa szereg pokrewnych języków i kultur w regionie[5].

Według danych z 2006 roku posługuje się nim 5600 osób. Jest znany wszystkim członkom społeczności[1]. Pozostaje preferowanym środkiem komunikacji w większości sfer życia. W użyciu jest także język indonezyjski[6].

Sporządzono opis jego gramatyki (1988)[2]. Jest zapisywany alfabetem łacińskim[1]. Jego forma pisana powstała w wyniku działalności Summer Institute of Linguistics[7].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b c d e David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Una, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2019-06-06] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-06] (ang.).
  2. a b John Louwerse: The Morphosyntax of Una in Relation to Discourse Structure: A Descriptive Analysis. Canberra: Department of Linguistics, Research School of Pacific Studies, Australian National University, 1988, seria: Pacific Linguistics B-100. DOI: 10.15144/PL-B100. ISBN 978-0-85883-376-0. OCLC 21189294. [dostęp 2022-08-09]. (ang.).
  3. a b Pawley i Hammarström 2018 ↓, s. 66
  4. Barbara F. Grimes, Richard S. Pittman, Joseph Evans Grimes: Ethnologue: Languages of the World. Wyd. 12. Dallas, Texas: Summer Institute of Linguistics, 1992, s. 583. ISBN 978-0-88312-815-2. OCLC 27019605. [dostęp 2022-08-09]. (ang.).
  5. Wulf Schiefenhövel, Eipo, [w:] David Levinson (red.), Encyclopedia of World Cultures, t. 2: Oceania, Boston: G.K. Hall, 1991, s. 55–59, ISBN 0-8168-8840-X, OCLC 22492614 [dostęp 2022-07-17] [zarchiwizowane z adresu 2014-09-01] (ang.).
  6. Anderbeck 2015 ↓, s. 20.
  7. Anderbeck 2015 ↓, s. 19–20.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]