Jan Słomka (oficer) – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 12 marca 1894 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 14 października 1969 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | |
Formacja | |
Jednostki | |
Stanowiska | komendant kadry |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() |
Jan Słomka (ur. 12 marca 1894 w Świątnikach Górnych, zm. 14 października 1969 w Londynie) – major piechoty Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w Świątnikach Górnych, w rodzinie Michała. Jak uczeń VII klasy gimnazjum wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 7. kompanii II baonu 3 Pułku Piechoty. 28 marca 1917 został wymieniony we wniosku do odznaczenia austriackim Krzyżem Wojskowym Karola[1] .
2 grudnia 1930 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 i 22. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2]. W marcu 1931 został przeniesiony do 16 Pułku Piechoty w Tarnowie na stanowisko dowódcy batalionu[3][4]. W czerwcu 1933 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu nad Bugiem na stanowisko komendanta Okręgu Związku Strzeleckiego Nr IX[5][6] . Po 1935 został przeniesiony do 80 Pułku Piechoty w Słonimie na stanowisku kwatermistrza[7]. W 1939 pełnił służbę na stanowisku komendanta Kadry Zapasowej Piechoty Sokółka[8].
20 września 1939 w Zawiasach przekroczył granicę z Litwą, gdzie został internowany. 13 lipca 1940 został przekazany władzom sowieckim i osadzony w Obozie NKWD w Kozielsku (tzw. „Kozielsk II”). 2 lipca 1941 został przeniesiony do Obozu NKWD w Griazowcu, a 3 września tego roku zwolniony i skierowany do Tockoje, gdzie formowały się oddziały Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR[9][10] .
Zmarł 14 października 1969 w Londynie. Został pochowany na South London Cemetery.
Jan Słomka był żonaty z Heleną z Czerwińskich (1897–1969), z którą miał troje dzieci: Bogusława (ur. 1923), Stefana (ur. 1925) i Barbarę (ur. 1932). Żona z dziećmi w czerwcu 1941 została deportowana na terytorium Kazachskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, a następnie ewakuowana do Iranu[9] .
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7384
- Krzyż Niepodległości – 9 listopada 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[11]
- Krzyż Walecznych czterokrotnie[12]
- Złoty Krzyż Zasługi
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Żołnierze Niepodległości ↓.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 329.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 101.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 38, 546.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 132.
- ↑ Lista starszeństwa 1935 ↓.
- ↑ Jaskowski 1941 ↓, s. 169.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 22.
- ↑ a b Indeks ↓.
- ↑ Griazowiec ↓.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 352.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 38.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 5 czerwiec 1935. Warszawa: Dep. Piech. MSWojsk., 1935.
- Arnold Jaskowski: Zrekonstruowana obsada 80 pp oraz 80-go Pułku II rzutu. [w:] B.I.21d [on-line]. IPMS, 1941-06-16. [dostęp 2018-06-06].
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Żołnierze Niepodległości. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2020-11-01].
- Indeks Represjonowanych. IPN. [dostęp 2020-11-01].
- Kompletna lista 1673 Polaków i obywateli polskich innych narodowości przebywających w obozie w Griazowcu. raportnowaka.pl. [dostęp 2019-06-24].