Kępa morenowa – Wikipedia, wolna encyklopedia
Kępa morenowa – niewielkie płaskowzgórze tworzące nadmorską partię płaskiej lub lekko falistej moreny, podciętej przez fale od strony morza i oddzielone pradoliną od wysoczyzn morenowych, które rozciągają się w głębi lądu[1].
Kępy zbudowane są z gliny zwałowej. Tworzą często wybrzeże klifowe[2].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Stanisław Pietkiewicz, Stefan Żmuda: Słownik pojęć geograficznych. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1973, s. 138.
- ↑ Edward Dudek, Jan Wójcik: Geografia 3 : geografia Polski : podręcznik dla klasy trzeciej gimnazjum. Wrocław: Wydawnictwa Edukacyjne Wiking. ISBN 978-83-7310-000-8.