Kline (mebel) – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f3/0469_-_Archaeological_Museum%2C_Athens_-_Votive_relief_-_Photo_by_Giovanni_Dall%27Orto%2C_Nov_10_2009.jpg/220px-0469_-_Archaeological_Museum%2C_Athens_-_Votive_relief_-_Photo_by_Giovanni_Dall%27Orto%2C_Nov_10_2009.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/84/Roman_-_Banquet_Couch_-_Walters_542365.jpg/220px-Roman_-_Banquet_Couch_-_Walters_542365.jpg)
Kline (gr. κλίνη) – rodzaj leżanki znanej w starożytnej Grecji, a później w Rzymie (jako lectus).
Pierwotnie mebel ten był używany jako wysokie łóżko, przed którym ustawiano podnóżek[1]. Potem do prostego legowiska z posłaniem dodano jedno lub dwa oparcia i mebla zaczęto używać do wypoczynku dziennego, a także do spożywania posiłków w pozycji leżącej; w tej ostatniej wersji znane jest najbardziej.
Konstrukcja
[edytuj | edytuj kod]Zasadniczą część mebla stanowiła prostokątna rama o długości 1,5–2,5 m[2]. Całość była wsparta na wysokich nóżkach, prostych lub giętych. Oparcie podgłówkowe (wezgłowie) wykonywano zwykle nieco wyższe, a od II w. n.e. w Rzymie dodawano czasem dodatkowe oparcie dla pleców[2]. Do wyposażenia leżanki należał też materac ułożony na plecionce z rzemieni lub sznurów, oraz liczne poduszki i narzuty. Mebel wykonywany był najczęściej z drewna, które inkrustowano metalem, kością słoniową, a także rzeźbiono i malowano[2][3]. Okazalszą leżankę wykonywano z brązu, rzadko ze srebra lub złota.
Użytkowanie
[edytuj | edytuj kod]Kline było wykorzystywane podczas uczt. U Greków na leżance spoczywał w trakcie posiłku pan domu i jego hetery, podczas gdy żona i dzieci jadły w pozycji siedzącej[4].
W Grecji kline użytkowano jako mebel, na którym leżały dwie osoby, w Rzymie trzy. Trzy leżanki (lectus imus, lectus medius, lectus summus) ustawione w kształt podkowy tworzyły triclinium – zestaw łóżek, od którego nazwę wzięło pomieszczenie biesiadne w rzymskim domu[5].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Gyula Kaesz: Meble stylowe. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1990, s. 50. ISBN 83-04-03096-9.
- ↑ a b c Mała encyklopedia kultury antycznej A–Z. (Red.) Zdzisław Piszczek. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1983, s. 378. ISBN 83-01-03529-3.
- ↑ Słownik terminologiczny sztuk pięknych. (Red.) Stefan Kozakiewicz. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1976, s. 219.
- ↑ Sigrid Hinz: Wnętrza mieszkalne i meble. Warszawa/Berlin: Arkady/Henschelverlag, 1980, s. 12. ISBN 83-213-2979-9.
- ↑ Jan Setkowicz: Zarys historii mebla od czasów starożytnych do końca XIX wieku. Warszawa-Kraków: PWN, 1969, s. 50-51.