Konidiom – Wikipedia, wolna encyklopedia
Konidiom – występująca u grzybów wielostrzępkowa struktura, w której powstają zarodniki bezpłciowe – konidia[1]. Wyróżnia się następujące typy konidiomów:
- koremium, czyli synnema – mniej lub bardziej zwarty pęczek trzonków konidialnych, czyli konidioforów
- sporodochium – zbudowana z pseudoparenchymy poduszeczkowata struktura, z której wyrastają konidiofory
- pionnot – rodzaj sporodochium, w którym konidiofory i zarodniki tworzą śluzowatą masę
- acerwulus – powstająca zazwyczaj pod skórka żywiciela warstwa krótkich lub słabo rozgałęzionych konidioforów wyrastająca z pseudoparenchymy
- kupula – rodzaj acerwulusu o kubeczkowatym kształcie
- pyknotyrium (piknotyrium) – tarczkowaty i spłaszczony konidiom, z popękaną ścianą górną
- pyknidium (piknidium) – kulisty lub butelkowaty twór zanurzony częściowo lub całkowicie w tkankach gospodarza. Konidia wydostają się z niego przez szczytowy otwór[2].
- Koremium (rysunek)
- Sporodochia na gruszce (zdjęcie)
- Acerwulus (schemat)
- Pyknidium (zdjęcie mikroskopowe)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Janusz Błaszkowki , Mariusz Tadych , Tadeusz Madej , Przewodnik do ćwiczeń z fitopatologii, Szczecin: wyd. AR w Szczecinie, 1999, ISBN 83-87327-23-9 .
- ↑ Selim Kryczyński , Zbigniew Weber (red.), Fitopatologia, t. 1. Podstawy fitopatologii, Poznań: Powszechne Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 2010, s. 256–258, ISBN 978-83-09-01063-0 .