Lodowiec piedmontowy – Wikipedia, wolna encyklopedia
Lodowiec piedmontowy, lodowiec podgórski – rodzaj lodowca stanowiącego typ pośredni między lodowcem górskim a lądolodem. Tworzy go rozległa, zwarta pokrywa lodowa na równinnym przedpolu masywu górskiego, utworzona w wyniku połączenia się jęzorów lodowców dolinnych wypływających z odrębnych pól firnowych[1].
Występowanie
[edytuj | edytuj kod]Lodowce typu piedmontowego występują w wysokich szerokościach geograficznych. Jednym z lodowców piedmontowych jest Lodowiec Malaspina na Alasce, inne występują w kanadyjskiej części Gór Skalistych, na Spitsbergenie, w Nowej Zelandii oraz na Antarktydzie[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Włodzimierz Mizerski: Geologia dynamiczna dla geografów. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 138. ISBN 83-01-13734-7.
- ↑ Marian Książkiewicz: Geologia Dynamiczna. Warszawa: Wydawnictwa Geologiczne, 1968, s. 126.