Magneton Bohra – Wikipedia, wolna encyklopedia
Magneton Bohra (symbol μB) – stała fizyczna o wymiarze momentu magnetycznego. Jest to wartość momentu magnetycznego elektronu znajdującego się na orbicie Bohra[1]:
gdzie:
- – ładunek elementarny,
- – stała Plancka podzielona przez 2π,
- – masa spoczynkowa elektronu.
Analogiczna jednostka, w definicji której zamiast masy elektronu występuje masa protonu to magneton jądrowy μN:
- 1 μB ≈ 1836 μN
W układzie SI wartość magnetonu Bohra wynosi[2]:
Odpowiada to 9,274 009 994(57)×10−21 erg·Gs−1 =9,274 009 994(57)×10−21 emu[a] w układzie CGS.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Uwagi
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ magneton Bohra, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2021-10-15] .
- ↑ CODATA Value 2014: Bohr magneton. [dostęp 2015-07-26].
- ↑ Magnetic units. IEEE Magnetics Society. [dostęp 2018-02-06].