Michał (Kiedrow) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Michał Kiedrow | |
Biskup wrocławsko-szczeciński | |
![]() | |
Kraj działania | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 23 września 1883 |
Data śmierci | 6 listopada 1951 |
Miejsce pochówku | |
Biskup wrocławsko-szczeciński | |
Okres sprawowania | 1948–1951 |
Namiestnik monasteru św. Onufrego w Jabłecznej | |
Okres sprawowania | 1947–1951 |
Wyznanie | |
Kościół | |
Inkardynacja | |
Prezbiterat | 22 maja 1947 |
Chirotonia biskupia | 25 czerwca 1948 |
Data konsekracji | 25 czerwca 1948 |
---|---|
Miejscowość | |
Miejsce | |
Konsekrator | |
Współkonsekratorzy | Mikołaj (Jaruszewicz), Tymoteusz (Szretter), Nikon (Pietin), Jerzy (Korenistow), Makary (Dajew) |
Michał, imię świeckie Michał Pietrowicz Kiedrow (ur. 11 września?/23 września 1883 w Jarańsku, zm. 6 listopada 1951) – polski biskup prawosławny pochodzenia rosyjskiego.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Był synem kapłana prawosławnego i nauczyciela w szkole duchownej. Jego ojciec wcześnie zmarł i przyszłego hierarchę, jak również jego siostrę Wierę i braci Polikarpa i Piotra (obaj zostali prawosławnymi biskupami), samotnie wychowywała matka[1].
Ukończył seminarium duchowne w Wiatce w 1904, a następnie, w 1908, Petersburską Akademię Duchowną. Następnie uzyskał posadę dyrektora szkoły nauczycielskiej przy monasterze w Dermaniu. Po I wojnie światowej osiadł w Polsce. Pracował w gimnazjum rosyjskim w Brześciu, wykładał również kolejno w dwóch seminariach duchownych PAKP w seminarium duchownym w Krzemieńcu oraz w Wilnie, jak również w szkole psalmistów cerkiewnych prowadzonej przez monaster św. Onufrego w Jabłecznej. Latem 1939 przeprowadził się do Warszawy[1]. Pracował w seminarium duchownym i w warszawskiej kancelarii metropolitalnej. W czasie powstania warszawskiego stracił cały majątek, po powstaniu został wywieziony do obozu przejściowego w Pruszkowie, z którego szybko zwolniono go z uwagi na wiek[1].
Wyjechał początkowo do Milejczyc, na kapłana został wyświęcony 22 maja 1947, następnego dnia otrzymał godność protoprezbitera. Złożył wieczyste śluby mnisze i objął obowiązki przełożonego monasteru św. Onufrego w Jabłecznej. Zasiadł w Tymczasowym Kolegium Zarządzającym, które kierowało PAKP po odsunięciu przez władze komunistyczne metropolity warszawskiego i całej Polski Dionizego. Był członkiem delegacji Kościoła, która w 1948 odebrała w Moskwie zgodę na autokefalię Kościoła prawosławnego w Polsce[1].
W czasie pobytu delegacji PAKP w Moskwie przyjął chirotonię na biskupa wrocławskiego i szczecińskiego[2]. Na katedrze pozostawał do śmierci[3]. Został pochowany w cerkwi Wszystkich Świętych na cmentarzu prawosławnym w Białymstoku na Jaroszówce.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d A. Rydzanicz, Trudy i dnie, Przegląd Prawosławny, nr 2 (260), luty 2007.
- ↑ CERKIEW PRAWOSŁAWNA W POLSCE PO ZAKOŃCZENIU II WOJNY ŚWIATOWEJ. Praca magisterska – Piotr Gerent [online], www.lemko.org [dostęp 2017-11-25] .
- ↑ Михаил (Кедров). [dostęp 2012-12-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-21)].