Norway House (budynek) – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Budynek od strony skrzyżowania ulic Koszykowej i Lwowskiej | |
Państwo | |
---|---|
Województwo | |
Miejscowość | |
Adres | ul. Lwowska 19 |
Typ budynku | |
Architekt | Tom Granlund, Krzysztof Stapf, Zdzisław Jońca, Michał Sondij, Ryszard Trzaska |
Inwestor | Interscandia Group AS, PP APA |
Kondygnacje | 7+1 |
Powierzchnia użytkowa | 7 890 m² |
Rozpoczęcie budowy | 1997 |
Ukończenie budowy | 1998 |
Położenie na mapie Warszawy ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa mazowieckiego ![]() | |
![]() | |
Strona internetowa |
Norway House – budynek biurowy znajdujący się przy ul. Lwowskiej 19 w Warszawie.
Charakterystyka
[edytuj | edytuj kod]Położony między ulicami Koszykową, Lwowską i Piękną budynek został zaprojektowany w latach 1996–1997 roku przez pracownie architektoniczne MNAL i APA Michał Sondij[1][2]. Jego projekt koncepcyjny powstał jednak wcześniej, w 1994[1]. Głównymi architektami byli Tom Granlund, Krzysztof Stapf, Zdzisław Jońca, Michał Sondij i Ryszard Trzaska[1]. Za projekt techniczny odpowiedzialny był Zdzisław Kostrzewa z Budimexu Projekt, a za konstrukcję Krzysztof Kakowski[2]. Budynek został zbudowany w latach 1997–1998[1]. Wcześniej w miejscu tym stała kamienica uszkodzona w czasie II wojny światowej, którą po 1945 roku zredukowano do dwóch kondygnacji, a ostatecznie rozebrano w 1976[3].
Inwestorem było norweskie przedsiębiorstwo Interscandia Group AS oraz PP APA[1], a koszt realizacji przedsięwzięcia wyniósł 12 milionów dolarów amerykańskich[2]. Kolejni właściciele Norway House to: Pramerica (do 2012), IVG (od 2012), Triuva Kapitalverwaltungsgesellschaft mbH (w 2017), Patrizia AG (do 2022) i Vig Fund (od 2022)[4][5][6]. Najemcami powierzchni biurowej są lub byli m.in. Nordea Bank, Aero2 oraz kancelarie prawne Clifford Chance i Comanche Investments[6]. W latach 2010–2015 swoją siedzibę miało tu notowane na giełdzie przedsiębiorstwo Midas S.A.[7][8] W 2017 roku na parterze otworzono kawiarnię sieci Starbucks[9].
Architektura
[edytuj | edytuj kod]Kubatura budynku to 20 538 m³, powierzchnia całkowita 10 680 m², użytkowa 7 890 m², z czego powierzchnia biurowa to 6 169 m²[1]. Posadowiono go na działce o powierzchni ok. 800 m²[1]. Budynek ma 8 kondygnacji nadziemnych i 3 podziemne z 64 miejscami parkingowymi z komputerową kontrolą dostępności[1][2][10].
Norway House ma kamienną elewację o odcieniu brązowo-szarym[2]. Od strony wschodniej zaprojektowano podcień z metalowymi słupami[2]. Okna umieszczono w głębokich niszach[2]. Narożniki są szklane, tak samo jak wykusz, który dzieli fasadę frontową na dwie symetryczne części[2]. Detalem architektonicznym są powtarzalne łukowate balkony, nawiązujące do architektury sąsiednich kamienic[2]. Ostatnia kondygnacja, położona nad kamiennym gzymsem, jest lekko cofnięta i całkowicie przeszklona[2]. Nad nią znajduje się wysunięty dach[2].
Konstrukcja budynku jest słupowa, co pozwala na dużą swobodę w aranżacji przestrzeni[2]. Wejściowe patio jest proporcjonalnie małe[2]. We wnętrzach zastosowano szlachetne oraz naturalne materiały: marmury Blue Pearl i Biała Marianna oraz drewno[2]. Budynek wyposażony jest w dwie windy i podjazd dla osób niepełnosprawnych[2].
Andrzej Kiciński uznał budynek za przykład udanej zabudowy narożnika ulic[11]. Wskazał na odpowiednie proporcje, wkomponowanie w zabudowę sąsiednią, wysokiej klasy materiały oraz dobrze zaplanowane detale architektoniczne[11]. Jeremi Królikowski na łamach miesięcznika „Architektura murator” nazwał budynek „koncertem w mieście”[2]. Wskazał na umiejętne połączenie tradycji i nowoczesności, która idealnie współgra z otoczeniem, przy jednoczesnej wysokiej funkcjonalności budynku[2]. Udanie nawiązuje on zarówno do budynku Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej, pobliskich kamienic, zabudowy MDM-u, jak i wybudowanego w latach 90. XX w. budynku przy ul. Koszykowej 54[2].
Norway House został wybrany przez Martę Leśniakowską do katalogu 230 budynków (z ogólnej liczby 450) z lat 1989–2001, które najlepiej oddają styl architektoniczny tego przedziału czasowego lub są cenne z punktu widzenia artystycznego i architektonicznego[1]. Znalazł się również w katalogu wystawy „Plany na przyszłość” z 2000 roku wśród przykładów przemian architektonicznych stolicy poprzednich 10 lat[12]. Miał pozytywne recenzje w miesięczniku „World Architecture” i dzienniku „The New York Times”[2]. Został również zaliczony do dóbr kultury współczesnej Warszawy według projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Warszawy z 2023 roku[13].
Biurowiec zdobył nagrodę I stopnia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji za 1999 rok[1]. W uzasadnieniu wskazano na nowoczesną architekturę, która współgra z sąsiadującą XIX-wieczną zabudową oraz wpływ na rewaloryzację okolicy[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g h i j k Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie 1989–2001. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2002, s. 3, 120–121. ISBN 83-908950-5-6.
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s Jeremi Królikowski , Koncert w mieście, „Architektura Murator” (6 (57)), Warszawa, czerwiec 2000, s. 40–43, ISSN 1232-6372 .
- ↑ Jarosław Zieliński , Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Śródmieście historyczne., t. 9 Langiewicza – Łukasińskiego, Warszawa: Oficyna Wydawnicza Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 2003, s. 142–143, ISBN 83-88372-24-6 .
- ↑ JC, Patrizia żegna się ze stolicą [online], 9 lutego 2022 [dostęp 2023-02-18] .
- ↑ Triuva przedłuża kontrakt na zarządzanie [online], 13 kwietnia 2017 [dostęp 2023-02-18] .
- ↑ a b IVG kupuje kolejny biurowiec w Warszawie [online], 31 sierpnia 2012 [dostęp 2023-02-18] .
- ↑ KRS 0000012938
- ↑ Narodowy Fundusz Inwestycyjny Midas SA (MDS) [online], bankier.pl [dostęp 2023-02-20] .
- ↑ Starbucks otworzył nową kawiarnię w Warszawie. Zaskoczyła wystrojem [online], 17 października 2017 [dostęp 2023-02-18] .
- ↑ Norway House [online] [dostęp 2023-02-18] .
- ↑ a b Andrzej Kiciński, Krajobraz Śródmieścia, [w:] Sławomir Gzell (red.), Krajobraz architektoniczny Warszawy końca XX wieku, Warszawa: Towarzystwo Urbanistów Polskich, 2002, s. 103–104, ISBN 83-85892-39-7 .
- ↑ „Plany na przyszłość”, 2000 (4. edycja), Warszawa: Centrum Łowicka, maj 2000, s. 23, 38, ISSN 1643-7861 .
- ↑ Dokument projektu Studium [online], Urząd m.st. Warszawy, 2 czerwca 2023 [dostęp 2023-06-05] .