Oficer flagowy – Wikipedia, wolna encyklopedia
Oficer flagowy – adiutant dowódcy flotylli[1]. Przymiotnik „flagowy” zastosowany do osób oznacza przynależność ich do sztabu dowódcy flotylli np.
- flagowy artylerzysta oznacza szefa artylerii flotylli,
- flagowy chemik oznacza szefa służby chemicznej flotylli,
- flagowy mechanik oznacza kierownika służby mechanicznej w sztabie flotylli itd.
W języku polskim nieużywany z wyjątkiem wyrażenia „oficer flagowy”[1].
W wielu siłach zbrojnych, zwłaszcza w marynarkach wojennych, oficer flagowy jest wysokiej rangi oficerem – w stopniu odpowiadającym przynajmniej najniższemu stopniowi admiralskiemu – uprawnionym do własnej flagi, lub proporca, dowodzący flotą, lub zespołami okrętów floty. Stała obecność oficera flagowego na pokładzie okrętu, czyni tę jednostkę okrętem flagowym – głównym okrętem zespołu okrętów.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Encyklopedia Wojskowa 1932 ↓, s. 638.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Encyklopedia Wojskowa. Otton Laskowski (red.). T. II: Cuszima - Garibaldyści. Warszawa: Towarzystwo Wiedzy Wojskowej i Wojskowy Instytut Naukowo-Oświatowy, 1932.