Oktanitrokuban – Wikipedia, wolna encyklopedia
| |||||||||
Ogólne informacje | |||||||||
Wzór sumaryczny | C8N8O16 | ||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Inne wzory | C8(NO2)8 | ||||||||
Masa molowa | 464,13 g/mol | ||||||||
Wygląd | białe kryształy[1] | ||||||||
Identyfikacja | |||||||||
Numer CAS | |||||||||
PubChem | |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) |
Oktanitrokuban (ONC), C8(NO2)8 – organiczny związek chemiczny z grupy nitrokubanów, pernitrowa pochodna kubanu, tj. taka, w której wszystkie atomy wodoru kubanu zastąpione zostały grupami nitrowymi (–NO2). Jest materiałem wybuchowym o dużej sile kruszącej i o niskiej wrażliwości na słabe bodźce inicjujące wybuch, np. wstrząs lub tarcie.
Po raz pierwszy został opisany w roku 2000 przez grupę Philipa Eatona z University of Chicago i Richarda Gilardiego z US Naval Research Laboratory[1][3].
Związek ten ma szczególnie silne właściwości wybuchowe dzięki dużej gęstości, brakowi atomów wodoru w cząsteczce i zerowemu bilansowi tlenowemu. Rozkłada się z wydzieleniem dwutlenku węgla i azotu:
- C8(NO2)8 → 8CO2↑ + 4N2↑
- Właściwości wybuchowe
- Prędkość detonacji: 9900[3]–10100[4] m/s
- Objętość gazów: 611 dm³/kg[5]
- Temperatura detonacji: 5800 °C[5]
- Ciśnienie detonacji: 48,9 GPa[5]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Zhang, Mao-Xi, Eaton, Philip E., Gilardi, Richard. Hepta- and Octanitrocubanes. „Angewandte Chemie International Edition”. 39 (2), s. 401–404, 2000. DOI: 10.1002/(SICI)1521-3773(20000117)39:2<401::AID-ANIE401>3.0.CO;2-P. (ang.).
- ↑ Horst H. Krause: New Energetic Materials. W: Energetic Materials. Ulrich Teipel (red.). Weinheim: Wiley-VCH Verlag, 2005, s. 1–25. DOI: 10.1002/3527603921.ch1. ISBN 3-527-30240-9.
- ↑ a b Synthetic Routes to Aliphatic C-Nitro Functionality. W: Jai Prakash Agrawal, Robert Dale Hodgson: Organic Chemistry of Explosives. West Sussex: John Wiley & Sons, 2007, s. 30–31. DOI: 10.1002/9780470059364.ch1. ISBN 978-0-470-02967-1.
- ↑ Octanitrocubane. W: Jai Prakash Agrawal: High Energy Materials: Propellants, Explosives and Pyrotechnics. Wiley-VCH, 2010, s. 137–139. DOI: 10.1002/9783527628803. ISBN 978-3-527-32610-5.
- ↑ a b c Nitrokubany. PXD explosives [Project-X vs. Detonator], 2001-08-10. [dostęp 2008-11-10]. (słow.).