Osuwiska podmorskie – Wikipedia, wolna encyklopedia
Osuwiska podmorskie – osuwiska powstające na stromych częściach dna morskiego, zwłaszcza na stokach szelfów (skłonów kontynentalnych).
Powstają na skutek przemieszczania się luźnych osadów dennych po pochyłości dna morskiego[1]. Ich przyczyną może być także zwiększenie nachylenia stoku w wyniku nagromadzenia grubej warstwy osadów, sztormu lub trzęsienia ziemi. Dają początek prądom zawiesinowym.
Przykładem olbrzymiego osuwiska podmorskiego jest Storegga.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Flis Jan: Szkolny słownik geograficzny. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1986, s. 95. ISBN 83-02-00870-2.