Pętla nefronu – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/02/Gray1128.png/220px-Gray1128.png)
Pętla nefronu (łac. ansa nephroni)[1], pętla Henlego (łac. ansa Henle)[1] – część kanalika nerkowego znajdująca się między częścią krętą kanalika proksymalnego a częścią krętą kanalika dystalnego, wyścielona nabłonkiem jednowarstwowym sześciennym i jednowarstwowym płaskim[2]. Odpowiada za zagęszczanie moczu. Mechanizm ten jest nazywany wzmacniaczem przeciwprądowym. Znajduje się w rdzeniu nerkowym, razem z częścią prostą kanalika proksymalnego oraz kanalikami zbiorczymi. Szczególnie głęboko w rdzeń penetrują pętle nefronów przyrdzeniowych (stanowiących około 20% wszystkich nefronów).
Pętla nefronu składa się z dwóch ramion:
- zstępującego – przepuszczalnego dla wody, nieprzepuszczalnego dla rozpuszczonych w niej substancji
- wstępującego (cienkiego i grubego) – nieprzepuszczalnego dla wody; odbywa się w nim czynna resorpcja jonów sodowych i chlorkowych do płynu śródmiąższowego.
W pętli absorbowane jest około 25% jonów sodowych, chlorkowych, potasowych, wapniowych i wodorowęglanowych oraz 15% wody.
Nazwa eponimiczna upamiętnia niemieckiego anatoma i patologa Jakoba Henlego[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Biologia. Vademecum maturalne 2011. Monika Balcerowicz (red.). Gdynia: Operon, 2010, s. 258–259. ISBN 978-83-7680-166-7.
- Barbara Bukała: Biologia. Fizjologia zwierząt z elementami fizjologii człowieka. Kraków: Wydawnictwo Szkolne Omega, 2005, s. 313–314. ISBN 83-7267-192-3.