Piekło (katolicyzm) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Piekło – stan ostatecznego samowykluczenia z jedności z Bogiem i świętymi w Kościele katolickim[1].
Do piekła trafiają po śmierci dusze ludzi umierających w stanie grzechu śmiertelnego. Współcześnie uważa się, że kara piekła, obrazowo przedstawiana jako „ogień wieczny”, polega na wiecznej rozłące duszy od Boga. Jednak jeszcze w 1910 roku, według Catholic Encyclopedia, większość teologów katolickich zaliczała do kar piekielnych poena sensus (cierpienia fizyczne) i interpretowała ogień piekielny jako dosłowny, materialny ogień, choć pogląd o jego metaforycznym znaczeniu, wyznawany przez kilku ojców Kościoła (m.in. Orygenesa i Ambrożego z Mediolanu[2]), a w czasach nowożytnych m.in. przez Ambrosiusa Catharinusa (zm. w 1553), nie był przez Kościół odrzucony[3].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ KKK, 1033
- ↑ Peter Marschall. The Reformation of Hell? Protestant and Catholic Infernalisms in England, c. 1560–1640. „Journal of Ecclesiastical History”. 2 (61), s. 289, 2010. Cambridge University Press. (ang.).
- ↑ J. Hontheim: Hell. [w:] Catholic Encyclopedia [on-line]. newadvent.org, 1910. [dostęp 2015-08-30]. (ang.).