Pijalnia Główna w Krynicy-Zdroju – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Pijalnia Główna od strony deptaku (2017) | |
Rodzaj | pijalnia wód mineralnych |
---|---|
Państwo | |
Uzdrowisko | |
Adres | al. Leona Nowotarskiego 3 |
Architekt | |
Rozpoczęcie budowy | 1969 |
Zakończenie budowy | 1971 |
Styl architektoniczny | |
Dostępne zdroje | (w artykule) |
Pijalnia Główna w Krynicy-Zdroju – pijalnia wód mineralnych w Krynicy-Zdroju, w centrum miasta, przy Bulwarach Dietla (powszechnie zwanych "Krynickim deptakiem"), modernistyczna, wzniesiona w latach 1969–1971 według projektu Stanisława Spyta i Zbigniewa Mikołajewskiego, przebudowana w latach 2012–2014 częściowo zatraciła cechy stylowe.
W pijalni serwowane są takie wody jak: Jan, Słotwinka, Tadeusz, Zdrój Główny, Zuber. Szczególnie ta ostatnia z wód cieszy się dużą sławą ze względu na swój charakterystyczny smak.
Ponadto w pijalni, której łączna powierzchnia wynosi 4540 m², znajduje się sala koncertowa na 350 osób (odbywają się w niej przez cały rok liczne koncerty m.in. muzyki poważnej oraz przedstawienia) i ogród zimowy. Kontrast między egzotyczną roślinnością a aurą na zewnątrz szczególnie widoczny jest w zimie, kiedy w pijalni można przechadzać się między palmami. Budynek Pijalni został wyposażony w latach 70. w nowatorskie centralne ogrzewanie ukryte w aluminiowym suficie (system Frengera) oraz w ogrzewanie podłogowe, dzięki czemu w tak bogato przeszklonym budynku jest ciepło nawet w najgorsze mrozy.
Pijalnia jest otwarta codziennie w godzinach 10:00 – 21:00.
Od połowy 2013 roku trwał remont (gruntowna modernizacja) Pijalni. Uroczyste otwarcie zmodernizowanej już Pijalni Głównej nastąpiło 3 października 2014 roku podczas XXIII Kongresu Uzdrowisk Polskich. Uroczystego otwarcia dokonał Marszałek województwa małopolskiego Marek Sowa oraz Prezes UKŻ S.A.
- Wnętrze Pijalni przed remontem, 2010 (po remoncie złota konstrukcja oświetleniowa wykonana z aluminium i przypominająca zygzak, będąca wybitnym dziełem architektury wnętrz została przemalowana na brązowo i usunięto także biały marmur ze ściany wbrew oryginałowi)[1]
- Wnętrze Pijalni przed remontem, 2012 (po remoncie sala koncertowa będąca wybitnym dziełem architektury wykonanym z ceramiki artystycznej, szkła i aluminium została zlikwidowana i zastąpiona beżową ścianą bez okien wbrew oryginałowi)[1]
- Wnętrze Pijalni po remoncie, 2015 (wbrew oryginalnemu projektowi architektów brakuje usuniętego monumentalnego sufitu z epoki wykonanego ze srebrnego aluminium nadającemu wnętrzu wyjątkowego blasku i wyposażonego w starannie dopasowane do niego podłużne oświetlenie stanowiące samo w sobie kompozycję geometryczną)[1]
- Wnętrze Pijalni przed remontem w 2012, widoczne są wyjątkowe ruchome szklane ściany, które można otwierać latem na całej długości fasady i dzięki którym budynek zamienia się we współczesne sukiennice epoki modernizmu. To rozwiązanie znane jest z arcydzieła modernizmu światowego jakie stanowi Willa Tugendhatów w Brnie. (po remoncie zlikwidowano te okna przesuwne w pionie, przez co pozbawiono budynek cennej funkcjonalności jaką była możliwość otwierania szklanej ściany kurtynowej i pozbawiono budynek ochrony przed przegrzaniem w czasie upału)[2]
- Widok zewnętrzny od strony deptaku, przed remontem - 2009