Ponowa (czasopismo) – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Okładka nr 1 z 1921 roku, rys. Stanisław Noakowski | |
Częstotliwość | |
---|---|
Państwo | |
Adres | |
Tematyka | literatura |
Język | polski |
Pierwszy numer | |
Ostatni numer |
"Ponowa. Pismo poświęcone poezji i sztuce" – czasopismo wydawane w Warszawie w latach 1920–1921.
Pismo ukazywało się nieregularnie. Jego redaktorką była Róża Czekańska-Heymanowa, udział w redagowaniu pisma mieli także Emil Zegadłowicz, Jan Nepomucen Miller i Witold Bunikiewicz. Było to pismo o charakterze tradycjonalistycznym, pod względem literackim bliskie neoromantycznemu ekspresjonizmowi. Odwoływało się do sztuki ludowej i gatunków folklorystycznych, upatrując w tym szansy na odrodzenie się poezji. Na jego łamach ukazywała się poezja polska i zagraniczna, krytyka i szkice literackie, recenzje. Ilustracje do niego tworzył Stanisław Maykowski i Władysław Skoczylas. Część redaktorów „Ponowy” utworzyła następnie czasopismo „Czartak”.
Z pismem współpracowali m.in.: Karol Irzykowski, Stefan Kołaczkowski, Bolesław Leśmian, Kazimiera Iłłakowiczówna, Julian Ejsmond, Edward Kozikowski.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Grzegorz Gazda: Dwudziestolecie międzywojenne. Słownik literatury polskiej. Gdańsk: słowo / obraz terytoria; Gdańskie Wydawnictwo Oświatowe, 2008, s. 157. ISBN 978-83-7420-110-0.
- Jerzy Kwiatkowski: Dwudziestolecie międzywojenne. Wyd. III - 5 dodruk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012, s. 32-33, seria: Wielka Historia Literatury Polskiej. ISBN 978-83-01-13851-6.