Posiew redukcyjny – Wikipedia, wolna encyklopedia
Ten artykuł od 2010-08 wymaga zweryfikowania podanych informacji. |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/55/Streak_plates.png/240px-Streak_plates.png)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/93/Agar_plate_with_colonies.jpg/240px-Agar_plate_with_colonies.jpg)
Posiew redukcyjny – laboratoryjna metoda hodowania bakterii stosowana w mikrobiologii. Służy m.in. do izolacji czystych kultur bakteryjnych.
Metoda polega na zanurzeniu ezy w probówce z drobnoustrojami i naniesieniu pobranego materiału na podłoże agarowe lub podłoże Daviesa umieszczone zwykle na szalce Petriego. Sposób naniesienia nie jest obojętny. Posiew należy zacząć wykonywać od górnego brzegu szalki i dynamicznym ruchem zygzakowatym nanosić drobnoustroje kierując się do środka szalki, pozostawiając jednak znaczną część powierzchni wolną. Po wykonaniu tego zabiegu ezę wyżarza się w płomieniu palnika. Po obróceniu szalki o 45° w lewo ponownie wykonuje się szereg zygzakowatych ruchów, zahaczając przynajmniej raz o wcześniejszą ścieżkę. Łącznie, każdorazowo wyżarzając ezę, procedurę powtarza się 3–5 razy. Po inkubacji, w miejscach z ostatnich etapów posiewu redukcyjnego powstaną osobne kolonie bakterii wywodzące się z pojedynczych komórek[1].
Generalnie technika samego posiewu nie jest ważna; chodzi o uzyskanie osobnych kolonii, więc liczba powtórzeń wypalania ezy i rozprowadzania inokulum może być różna. Bardzo często stosuje się posiew redukcyjny na połowie płytki.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Antoni Różalski , Ćwiczenia z mikrobiologii ogólnej : skrypt dla studentów biologii. Cz. 2, Praktyczna, wyd. 3, Łódź: Wydaw. Uniwersytetu Łódzkiego, 2003, ISBN 83-7171-635-4, OCLC 749338321 .