STS-51-L – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Dane misji | |
Zaangażowani | |
---|---|
Oznaczenie kodowe | STS-51-L |
Pojazd | |
Wahadłowiec | |
Załoga | |
![]() Tył (od lewej): Ellison Onizuka, Christa Corrigan McAuliffe, Gregory Jarvis, Judith Resnik; Przód: Michael Smith, Francis Scobee, Ronald McNair | |
Dowódca | |
Start | |
Miejsce startu | |
Początek misji | 28 stycznia 1986, 17:38 czasu polskiego (16:38 UTC) |
Orbita okołoziemska | |
Apogeum | 14 km |
Lądowanie | |
Miejsce lądowania | Kalifornia (planowane) |
Lądowanie | 3 lutego 1986 (planowane) |
Czas trwania misji | 73,13 sekundy |
Przebyta odległość | 18 mil (29 km) |
Program lotów wahadłowców |
STS-51-L – ostatnia misja promu kosmicznego Challenger. 28 stycznia 1986 roku wahadłowiec po upływie 73 sekund od startu uległ zniszczeniu, a siedmioosobowa załoga zginęła, w tym pierwsza nauczycielka w kosmosie Christa McAuliffe. Była to dwudziesta piąta misja programu lotów wahadłowców i dziesiąta Challengera. Ładunkiem był satelita TDRS-B, zniszczony wraz z promem[1].
Załoga
[edytuj | edytuj kod]źródło dla sekcji: [1]
- Francis Scobee (2)*, dowódca
- Michael Smith (1), pilot
- Ronald McNair (2)
- Ellison Onizuka (2)
- Gregory Jarvis (1)
- Judith Resnik (2)
- Christa Corrigan McAuliffe (1), pierwsza nauczycielka w kosmosie
- * (liczba w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów)
Dublerzy:
Parametry misji
[edytuj | edytuj kod]- Masa
- startowa orbitera: 121 778 kg
- lądującego orbitera: 90 584 kg (planowane)
- Perygeum: 285 km (planowane)
- Apogeum: 295 km (planowane)
- Inklinacja: 28,45° (planowana)
Cel misji
[edytuj | edytuj kod]Umieszczenie na orbicie satelity telekomunikacyjnego TDRS-2 (Tracking and Data Relay System)[1].
Katastrofa
[edytuj | edytuj kod]- Osobny artykuł:
28 stycznia 1986 roku, w 73. sekundzie misji wahadłowiec wraz ze zbiornikiem zewnętrznym rozpadł się na wysokości około 14,5 km. Przyczyną katastrofy było uszkodzenie pierścienia uszczelniającego w prawym silniku wspomagającym, które nastąpiło w pierwszej sekundzie lotu. Na skutek tego uszkodzenia, w efekcie oddziaływania gorących gazów na powstałą nieszczelność, na zewnątrz połączenia, po 59 sekundach lotu pojawił się płomień, który w T+60,447 s odchylił się ku obejmie mocującej rakietę SRB ze zbiornikiem ET. Płomienie o temperaturze 3200 °C wypaliły niewielki otwór w zbiorniku ciekłego wodoru. W 72 sekundzie, po kolei, pękł dolny trzpień łączący SRB z ET, dolna część SRB odsunęła się od ET, SRB złamało prawe skrzydło orbitera, następnie najprawdopodobniej czubek SRB wbił się w górną część ET i przebił zbiornik ciekłego tlenu, pękł zbiornik wodoru. W T+73,2 pomiędzy orbiterem a ET pojawił się błysk ognia, zbiornik ET rozpadł się, a fala uderzeniowa zaczęła niszczyć orbiter. W T+73,36 eksplodowały zbiorniki paliwa OMS i stopnia IUS w ładowni oraz zbiorniki hydrazyny satelity TDRS. W T+73,605 odebrano ostatnie dane telemetryczne. W T+74,60 eksplodowały zbiorniki paliwa RCS z przodu orbitera, odpadła kabina załogi.
Przez 25 sekund od katastrofy kabina jeszcze wznosiła się, a następnie zaczęła spadać i uderzyła o powierzchnię Atlantyku z prędkością 330–333 km/h (przeciążenie około 200 g) o 16:41:58.
Rakiety SRB w tym czasie kontynuowały lot i zostały zdetonowane w T+110 przez oficera bezpieczeństwa ze względu na zagrożenie, jakie stwarzały.
- 58 sekunda: płomień odchylił się ku obejmie mocującej rakietę SRB ze zbiornikiem ET. Płomienie o temperaturze 3200 °C wypaliły niewielki otwór w zbiorniku ciekłego wodoru.
- 73 sekunda: Challenger rozpada się
- Wahadłowiec w obłoku paliwa i utleniacza
- Symboliczny grób członków załogi misji STS-51-L wahadłowca Challenger na Narodowym Cmentarzu w Arlington
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Tomáš Přibyl: Dzień, w którym nie wróciła COLUMBIA. Bielsko-Biała: Wydawnictwo >DEBIT<, 2003, s. 164. ISBN 83-7167-224-1.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- informacje na temat STS-51-L na stronie KSC (ang.)
- STS-51L The Challenger accident. [dostęp 2014-05-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-09-27)]. (ang.).
- Mark Wade: STS-51-L. [w:] Encyclopedia Astronautica [on-line]. [dostęp 2017-07-23]. (ang.).
- Suborbital Spaceflight Reports: STS-51L. [w:] Spacefacts [on-line]. [dostęp 2017-07-23]. (ang.).