Sejm zwyczajny 1666 (II) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Sejm 1666 – sejm zwyczajny I Rzeczypospolitej został zwołany 31 sierpnia 1666 roku do Warszawy[1].
Sejmiki przedsejmowe w województwach odbyły się: dobrzyński 24 września, a kujawski i wiszeński 28 września 1666 roku[1].
Marszałkiem sejmu obrano Marcina Oborskiego starostę liwskiego. Obrady trwały od 9 listopada do 23 grudnia 1666 roku. Sejm został zerwany przez Teodora Łukomskiego[1].
Sejm zwołano w celu zatwierdzenia m.in. ugody w Łęgonicach, która zawartej 31 lipca 1666 r. po ciężkiej klęsce wojsk królewskich w bitwie pod Mątwami z rokoszanami Lubomirskiego. Król odstąpił od planów elekcji vivente rege, zapewnił amnestię i zaległy żołd zbuntowanym żołnierzom, zaś Jerzy Lubomirski przeprosiwszy króla wyjechał zagranicę. Sejm miał zapewnić pacyfikację. Po burzliwych obradach sejm został zerwany przez Teodora Łukomskiego[2].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Zobacz też kategorię: Posłowie na sejm zwyczajny 1666 (II).
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Władysław Konopczyński. Chronologia Sejmów Polskich. 1493-1793 (s. 154) [dostęp 2022-07-31]
- ↑ Sejm po rokoszu Jerzego Lubomirskiego. Sejm zwyczajny w Warszawie. 1666 r.