Skrętność (fizyka cząstek elementarnych) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Skrętność – wielkość fizyczna używana w fizyce cząstek elementarnych, oznacza rzut wektora spinu (wewnętrznego momentu pędu) na kierunek ruchu cząstki:
Zgodnie z zasadami mechaniki kwantowej rzut wektora momentu pędu na dowolną oś jest skwantowany i może przyjmować tylko wartości z pewnego dyskretnego zbioru. Skrętność dla cząstek masywnych jest wielkością zależną od układu odniesienia.
Pojęcie skrętności stosowane jest przede wszystkim do fermionów, czyli cząstek o wartości spinu równej 1/2, takich jak np. elektron. Skrętność może być dodatnia – cząstka jest wtedy nazywana „lewoskrętną” lub ujemna – cząstka jest wtedy „prawoskrętna”. Skrętność cząstki odgrywa rolę w oddziaływaniach słabych, uczestniczą w nich tylko lewoskrętne fermiony i prawoskrętne antyfermiony.
Dla bezmasowych cząstek o spinie 1/2, skrętność jest równoważna operatorowi chiralności pomnożonemu przez Dla bardzo lekkich cząstek równość ta jest dobrym przybliżeniem.