Szprotawa (stacja kolejowa) – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Pozostałości dworca w roku 2007 | |
Państwo | |
---|---|
Miejscowość | |
Data otwarcia | 1846 |
Poprzednie nazwy | Sprottau 1846–1945 |
Dane techniczne | |
Liczba peronów | 2 |
Liczba krawędzi peronowych | 4 |
Kasy |
|
Linie kolejowe | |
Położenie na mapie Szprotawy ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa lubuskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu żagańskiego ![]() | |
Położenie na mapie gminy Szprotawa ![]() | |
![]() |
Szprotawa – aktualnie ładownia towarowa, a wcześniej stacja kolejowa w Szprotawie na Dolnym Śląsku, obecnie administracyjnie w województwie lubuskim, w Polsce. Obecnie przez stację nie przejeżdża żaden pociąg pasażerski – do października 2000 roku kursowały tu pociągi z Głogowa do Żagania. W latach 2006–2010 ruch pociągów pasażerskich wznowiono w krótszej relacji Żagań – Niegosławice, jednakże z uwagi na niską frekwencję podróżnych i braki taboru spalinowego, ruch zawieszono ponownie.
Stacja posiadała niegdyś zarówno przejście podziemne, jak i wieżę ciśnień, jednak do dziś obiekty te nie zachowały się. Powstały po 1945 budynek stacyjny, znajduje się w złym stanie technicznym.
Około 200 m na zachód od stacji, przy ul. Kopernika, znajduje się wiadukt, składający się z trzech złączonych ze sobą obiektów, wznoszonych w różnych okresach i przy zastosowaniu różnych technik budowlanych.
Pierwszy wiadukt powstał w 1846 roku wraz z dotarciem do Szprotawy kolei, następny w 1911 roku w związku z uruchomieniem relacji Szprotawa – Zielona Góra, natomiast ostatni wzniesiono prawdopodobnie w 1922 roku, kiedy dworzec rozbudowano o kolejną mijankę.
Unikatowość wiaduktu polega nie tylko na tym, że składa się on z trzech segmentów, lecz także z tego, że pomimo różnic technologicznych i odmiennej historii zostały one połączone w sposób bezpośrednio styczny w jedną budowlę.
Wiadukt południowy ma konstrukcję łukową, sklepienie z czerwonej cegły i dolną część ścian wymurowaną z ciosanego kamienia. Styczny z pozostałymi wiadukt środkowy, również łukowy, wymurowano w całości z cegły. Wiadukt północny ma konstrukcję żelbetową i prostokątny profil[1].
Pod wiaduktem przebiega droga szutrowa prowadząca do zabudowań północnych rogatek miasta.
Obiekt znajduje się w złym stanie technicznym, przy czym w najgorszym stanie jest najmłodsza, betonowa część wiaduktu, z której wykruszają się kawałki betonu, a znajdujące się na nim stalowe barierki zostały zniszczone. Część obiektu pokryta jest grafitti lub porośnięta jest roślinnością[2].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Maciej Boryna , Tajemnice Szprotawy i okolic, wyd. 1, Zielona Góra: M. Boryna, 2001, ISBN 83-913508-1-9, OCLC 54883469 .
- Hieronim Szczegóła, Maciej Boryna , Szprotawa i okolice, Szprotawa: Urząd Miejski, 2010, ISBN 978-83-930486-4-9, OCLC 837266241 .
- Raport rzeczowo-finansowy kolei niemieckiej (Berlin 1922)
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Szprotawa w Ogólnopolskiej Bazie Kolejowej – bazakolejowa.pl
- Szprotawa w Atlasie Kolejowym Polski, Czech i Słowacji – www.atlaskolejowy.net
- W Szprotawie odkryto wyjątkowy most
Szprotawa | ||
Linia 14 Łódź Kaliska – Forst/Baršć (324,000 km) | ||
![]() ![]() ![]() odległość: 5,369 km | ![]() | odległość: 7,986 km |
Linia Zielona Góra – Szprotawa (rozebrana) (50,700 km) | ||
![]() ![]() ![]() odległość: 3,700 km | ![]() |