Utrata przytomności – Wikipedia, wolna encyklopedia
Ten artykuł od 2009-10 wymaga zweryfikowania podanych informacji. |
Utrata przytomności (nieprzytomność) – zaburzenie świadomości, w którym chory nie reaguje na bodźce zewnętrzne.
Badaniem można sprawdzić reakcje na polecenia i bodźce. Osoba całkowicie nieprzytomna nie wykazuje reakcji na polecenia, nawet na silne bodźce bólowe.
Przyczyny
[edytuj | edytuj kod]- zaburzenia ukrwienia mózgu
- zaburzenia regulacji cieplnej
- zatrucia
- zaburzenia wewnętrzne (np. niewydolność nerek, niewydolność wątroby)
- niedobór lub nadmiar składników fizjologicznych (np. cukrów – hipoglikemia lub hiperglikemia)
- urazy mechaniczne i krwawienie spowodowane urazem
- skrajne przeżycia natury psychicznej
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Poradnikzdrowie.pl/zdrowie/inne/zapasc-krazeniowa-przyczyny-objawy-i-leczenie-aa-BDfy-iQmU-6qsm.html.
Encyklopedie internetowe (stan):