Wacław Kobyliński – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Wacław Kobyliński (ze zbiorów NAC) | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 3 września 1896 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | |
Jednostki | 34 Pułk Piechoty |
Stanowiska | dowódca batalionu |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa, |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Władysław Kobyliński, ps. „Dziad” (ur. 3 września 1896 w Gamratce, zm. 11 lipca 1987 w Butler, USA)[1] – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, „cichociemny”.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]W 1918 roku ukończył Gimnazjum im. Emiliana Konopczyńskiego[2]. W latach 1923–1925 służył w 34 pułku piechoty w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. Z dniem 1 listopada 1925 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego 1925–1927. Z dniem 28 października 1927, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przydziałem do dowództwa 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty w Poznaniu na stanowisko oficera sztabu. 27 stycznia 1930 awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 i 146. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1931 w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu. W październiku 1931 został przeniesiony do 6 pułku piechoty Legionów w Wilnie[3], a w grudniu 1932 do dowództwa 19 Dywizji Piechoty w Wilnie na stanowisko oficera do zleceń[4]. W latach 1938–1939 był w składzie komitetu redakcyjnego „Przeglądu Wojsk Pancernych”.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 pełnił służbę w Sztabie Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Narew” na stanowisku szefa Oddziału I.
W czasie kampanii norweskiej 1940, w stopniu majora, dowodził I batalionem Samodzielnej Brygadzie Strzelców Podhalańskich. 28 maja 1940 dowodzony przez niego pododdział miał za zadanie opanowanie wzgórza Skavtuva (650 m) oraz Hestefjellet (773 m), a następnie opanowanie wioski Beisfjord. Po wcześniejszych atakach oddziałów Legii Cudzoziemskiej oraz piechoty norweskiej, które uległy załamaniu, na pozycje niemieckiej zostało skierowane uderzenie I batalionu. Ataki trwały cały dzień, były przerywane przez naloty bombowców niemieckich, ale wieczorem elitarne jednostki niemieckie musiały się wycofać i założone cele zostały zdobyte. Zagroziło to niemieckim liniom komunikacyjnym i było jednym z kluczowych elementów bitwy. Władysław Kobyliński za wykazane męstwo został odznaczony Krzyżem Wojennym. Od 1942 do 13 października 1943 był dowódcą batalionu Strzelców Podhalańskich. W 1944 został „cichociemnym”. Do Polski został przerzucony w ramach operacji „Odwet” w nocy z 16 na 17 października 1944 w operacji lotniczej „Wacek 1” dowodzonej przez kpt. nawig. Romana Chmiela.
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 8966[5]
- Krzyż Walecznych (dwukrotnie: po raz drugi w 1921)[6]
- Srebrny Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)[7]
- Krzyż Wojenny nr 90 (Norwegia)
- Krzyż Wojenny (Francja)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Biogram. elitadywersji.org [dostęp 2019-11-23]
- ↑ Kowalski 2001 ↓, s. 196.
- ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 23 października 1931 r., Nr 7, s. 327.
- ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 9 grudnia 1932 r., Nr 13, s. 416.
- ↑ Łukomski G. , Polak B. , Suchcitz A. , Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945, Koszalin 1997, s. 436 .
- ↑ Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 67).
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Rocznik Oficerski 1923 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923, s. 224, 447.
- Rocznik Oficerski 1924 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1924, s. 208, 389.
- Rocznik Oficerski 1928 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1928, s. 146, 243.
- Rocznik Oficerski 1932 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1932, s. 73, 536.
- Zdzisław Kowalski: Szablą i piórem. Wojna polsko-bolszewicka 1919–1920 na łamach polskich periodyków wojskowych. Warszawa: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2001. ISBN 83-7174-856-6.
- Juliusz S. Tym, Polska Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich w kampanii norweskiej 1940 r. – Rocznik Archiwalno-Historyczny Centralnego Archiwum Wojskowego Nr 3/32 z 2010 r.
- Tadeusz Panecki , Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich, Warszawa: Bellona, 2010, ISBN 978-83-11-11733-4, OCLC 751248818 .
- Krzysztof A. Tochman: Słownik biograficzny cichociemnych. T. 4. Zwierzyniec – Rzeszów: Obywatelskie Stowarzyszenie „Ostoja”, 2011, s. 98–103. ISBN 978-83-933857-0-6.