Wacław Hryniewski – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 2 marca 1890 |
---|---|
Data śmierci | 1960 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | |
Jednostki | |
Stanowiska | komendant szkoły |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
Wacław Wiaczesław Hryniewski (ur. 2 marca 1890 w Zubowiczach, zm. 1960) – podpułkownik Wojska Polskiego.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 2 marca 1890 w Zubowiczach[1], w rodzinie Konstantego[2]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 11. lokatą w korpusie oficerów samochodowych, a jego oddziałem macierzystym był 10 Dywizjon Samochodowy w Przemyślu[3]. Następnie został przydzielony z macierzystego dywizjonu do Obozu Szkolnego Wojsk Samochodowych w Warszawie na stanowisko komendanta[4][5]. 31 marca 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 8. lokatą w korpusie oficerów samochodowych[6]. Później został przydzielony do Szkoły Czołgów i Samochodów na stanowisko komendanta[7]. W lipcu 1929 został przeniesiony do 5 Dywizjonu Samochodowego w Krakowie na stanowisko pełniacego obowiązki dowódcy dywizjonu[8], a w następnym roku zatwierdzony na tym stanowisku[9]. W październiku 1931 został przeniesiony do 1 Dywizjonu Samochodowego w Warszawie na stanowisko dowódcy dywizjonu[10][11], w marcu 1934 do 3 Batalionu Czołgów i Samochodów Pancernych w Warszawie, a w czerwcu tego roku do 1 Pułku Artylerii Najcięższej w Warszawie (później w Górze Kalwarii) na stanowisko II zastępcy dowódcy pułku[12]. 12 czerwca 1935 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”[13]. 27 czerwca 1935 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 2. lokatą w korpusie oficerów samochodowych[14]. W 1937, po likwidacji korpusu oficerów samochodowych, został przeniesiony do korpusu oficerów broni pancernych[15]. W latach 1938–1939 pełnił służbę w Komendzie Rejonu Uzupełnień Piotrków na stanowisku komendanta rejonu uzupełnień[16]. Po zakończeniu II wojny światowej wrócił do kraju i został zarejestrowany w jednej z rejonowych komend uzupełnień[2]. W latach 1945–1947 był komendantem Oficerskiej Szkoły Samochodowej w Bydgoszczy (od października 1946 w Koszalinie)[17].
Zmarł w 1960. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera C21-4-1)[18].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1928[19][20]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. WBH. [dostęp 2021-09-12].
- ↑ a b Kartoteka personalno-odznaczeniowa. WBH. [dostęp 2021-09-12].
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 274.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1015, 1017, 1532.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 926, 928, 1392.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924, s. 171.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 656, 658.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929, s. 196.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931, s. 5.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931, s. 333.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 277, 779.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934, s. 167.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. WBH. [dostęp 2021-09-12].
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935, s. 69.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 231.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 854.
- ↑ Inwentarz archiwalny : Hryniewski Wacław. IPN. [dostęp 2021-09-13].
- ↑ Wyszukiwarka grobów : Hryniewski Wacław. Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Warszawie. [dostęp 2021-09-13].
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1928, s. 406.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2021-01-07].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.