Wejsce – Wikipedia, wolna encyklopedia
wieś | |
Państwo | |
---|---|
Województwo | |
Powiat | |
Gmina | |
Liczba ludności (2011) | 353[2] |
Strefa numeracyjna | 46 |
Kod pocztowy | 99-414[3] |
Tablice rejestracyjne | ELC |
SIMC | 0729400 |
Położenie na mapie gminy Kocierzew Południowy ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa łódzkiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu łowickiego ![]() | |
![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e9/Kapliczka_przydro%C5%BCna_w_Wejscach_w_cz%C4%99%C5%9Bci_Stara_Wie%C5%9B_%28gmina_Kocierzew_Po%C5%82udniowy%29_w_2019_r_01.jpg/220px-Kapliczka_przydro%C5%BCna_w_Wejscach_w_cz%C4%99%C5%9Bci_Stara_Wie%C5%9B_%28gmina_Kocierzew_Po%C5%82udniowy%29_w_2019_r_01.jpg)
Wejsce (dawniej Weysce) – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie łowickim, w gminie Kocierzew Południowy.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Wieś duchowna położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie gąbińskim ziemi gostynińskiej województwa rawskiego[4]. Wiejsce były wsią klucza łowickiego arcybiskupów gnieźnieńskich, od 1765 roku wieś gracjalna kapituły kolegiaty łowickiej[5]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa skierniewickiego.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 144877
- ↑ Ludność w miejscowościach statystycznych według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2017-07-03].
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 1457 [zarchiwizowane 2022-10-26] .
- ↑ Mazowsze w drugiej połowie XVI wieku ; Cz.1, Mapa, plany, Warszawa 1973, k. 4.
- ↑ Jerzy Topolski, Rozwój latyfundium arcybiskupstwa gnieźnieńskiego od XVI do XVIII w., Poznań 1955, s. 38.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Wejsce, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 196 .