Zagrodno (województwo dolnośląskie) – Wikipedia, wolna encyklopedia
wieś | |
![]() Dwór z XVI w. | |
Państwo | |
---|---|
Województwo | |
Powiat | |
Gmina | |
Liczba ludności (III 2011) | 1471[2] |
Strefa numeracyjna | 76 |
Kod pocztowy | 59-516[3] |
Tablice rejestracyjne | DZL |
SIMC | 0368480 |
Położenie na mapie gminy Zagrodno ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu złotoryjskiego ![]() | |
![]() |
Zagrodno (niem. Adelsdorf[4]) – wieś w Polsce, położona w województwie dolnośląskim, w powiecie złotoryjskim, w gminie Zagrodno, na pograniczu Pogórza Kaczawskiego w Sudetach i Niziny Śląsko-Łużyckiej (Równiny Chojnowskiej).
Podział administracyjny
[edytuj | edytuj kod]W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa legnickiego.
Demografia
[edytuj | edytuj kod]Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyło 1471 mieszkańców[2]. Jest największą miejscowością gminy Zagrodno.
Nazwa
[edytuj | edytuj kod]12 listopada 1946 nadano miejscowości polską nazwę Zagrodno[4].
Historia
[edytuj | edytuj kod]W 1945 r. miejscowość została zajęta przez wojska radzieckie, a następnie przyłączona do Polski. Ówczesnych mieszkańców wysiedlono do Niemiec.
Powodzie
[edytuj | edytuj kod]7 sierpnia 2010 Zagrodno zostało zalane przez wezbraną po opadach rzekę Skorę[5]; poziom wody osiągnął wysokość ponad 3 metry[6].
Zbiory Ossolineum
[edytuj | edytuj kod]W 1944 r. Niemcy umieścili w Zagrodnie część zbiorów lwowskiego Zakładu Narodowego im. Ossolińskich[7][8]. Zachowane zbiory biblioteczne zasiliły w 1947 r. reaktywowaną we Wrocławiu Bibliotekę Ossolineum.
Zabytki
[edytuj | edytuj kod]Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są[9]:
- kościół ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki, parafialny, pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy i Chrystusa Króla, z lat 1789-1792 (projekt Carla Gottharda Langhansa).
- cmentarz przykościelny, z XIV w., XVIII w.
- kaplica grobowa rodziny Reibnitzów, z XVIII w.
- zespół dworski I, z XVI w., z drugiej połowy XIX w.
- dwór z XVI w.
- park
- zespół dworski II, nr 157, z 1750 r.
- dwór z XVIII w.
- park
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 156350
- ↑ a b GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 1592 [zarchiwizowane 2022-10-26] .
- ↑ a b Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262).
- ↑ Piotr Kanikowski, Krzysztof Maciejak. Złotoryję zalewa potok, Zagrodno tonie (ZDJĘCIA). „Gazeta Wrocławska”, 2010-08-08. Polskapresse Sp. z o.o.. [dostęp 2012-04-29]. (pol.).
- ↑ Piotr Kanikowski. Powiat złotoryjski: Zagrodno pod wodą. „Gazeta Wrocławska”, 2010-08-07. Polskapresse Sp. z o.o.. [dostęp 2012-04-29]. (pol.).
- ↑ Jakub Tyszkiewicz , Z tradycją w przyszłość. Zakład Narodowy im. Ossolińskich [online], Nowy Dziennik, 14 listopada 2008 [zarchiwizowane z adresu 2009-01-05] .
- ↑ W bibliografii dotyczącej historii zbiorów ossolińskich miejscowość nazywana bywa także Adelin.
- ↑ Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 267,268. [dostęp 2012-11-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-03-27)].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Pogórze Kaczawskie, Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 7: pod red. M. Staffy; Wydawnictwo I-BiS, Wrocław, 2002, ss.648-54, ISBN 83-85773-47-9