Zaradna – Wikipedia, wolna encyklopedia
Historia | |
Stocznia | Warsztaty Portowe Marynarki Wojennej w Pińsku |
---|---|
Położenie stępki | |
![]() | |
Nazwa | Zaradna |
Wejście do służby | |
Wycofanie ze służby | |
![]() | |
Nazwa | Bielorus |
Wejście do służby | 21 lutego 1941 |
Wycofanie ze służby | między 15 a 17 września 1941 |
![]() | |
Nazwa | 91 |
Wycofanie ze służby | 11 kwietnia 1942 |
Los okrętu | zatopiona przez załogę koło wsi Knubowo nad rzeką Strumień |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność | 35,2 t |
Długość | 18,10 m |
Szerokość | 4,60 m |
Zanurzenie | 0,42 m |
Napęd | |
dwa silniki wysokoprężne 6 cylindrowe Ailsa Craig o mocy łącznej 120 KM | |
Prędkość | 10 km/godz. |
Uzbrojenie | |
1 haubica kalibru 100 mm wz. 14/19 w obrotowej wieży pancernej, 1 działo 37 mm Puteaux wz.18 oraz 1 ckm kalibru 7,92 mm Hotchkiss plot. | |
Załoga | 15 marynarzy |
Zaradna – polska kanonierka rzeczna z okresu II wojny światowej.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Jak kanonierka rzeczna „Zuchwała”.
Służba
[edytuj | edytuj kod]„Zaradna” została zbudowana jako rzeczna kanonierka obserwacyjna. Posiadała wysuwaną drabinę ze stanowiskiem obserwacyjnym, co pozwalało znacznie rozszerzyć zasięg obserwacji. Wcielono ją do służby w I Dywizjonie Flotylli Rzecznej Marynarki Wojennej w 1935 roku. Od wiosny 1939 służyła wraz z „Zuchwałą” i „Zawziętą” w I Dywizjonie utworzonego w ramach Flotylli Oddziału Wydzielonego na Prypeci. W chwili wybuchu II wojny światowej, kanonierka patrolowała rejon Pińska. Po powierzeniu 9 września gen. F. Kleebergowi dowództwa obrony Polesia, została przydzielona do pododcinka „Mołodzielczyce” z zadaniem dozorowania przepraw na rzekach Jasiołda i Strumień pomiędzy miejscowościami Koczanowicze i Mołodzielczyce oraz utrzymywania łączności Pińska z Mostami Wolańskimi. W chwili agresji sowieckiej rozpoczęła odwrót do Pińska, jednak dotarcie tam okazało się niemożliwe. Załoga zatopiła swój okręt 18 września koło wsi Knubowo na rzece Strumień.
5 listopada 1939 „Zaradna” została wydobyta przez Rosjan. Wyremontowana i przezbrojona w Pińsku, została 21 lutego 1941 wcielona do radzieckiej Flotylli Pińskiej pod nazwą „Biełoruss” (pol. Białorusin)[1]. Po ataku Niemiec na ZSRR walczyła od lipca do września 1941 na Desnie pod Czernichowem i Dnieprze pod Kijowem, działała też na Berezynie. Między 15 a 17 września 1941 zatonęła w rejonie Kijowa na skutek doznanych uszkodzeń[1]. Przejęta przez Niemców została, po remoncie przeprowadzonym w Kijowie, wcielona do Dnieprflotille z numerem taktycznym 91. Była wykorzystywana na tyłach frontu do akcji przeciwpartyzanckich. W trakcie jednej z nich, 5 kwietnia 1942, weszła na mieliznę w Kanale Królewskim. Tam też 11 kwietnia została zaatakowana przez oddziały AK i zniszczona. Po kilku miesiącach wrak został podniesiony i złomowany w Kijowie.
Dane taktyczno-techniczne
[edytuj | edytuj kod]Uzbrojenie:
- w służbie polskiej:
- 1 haubica 100 mm wz. 14/19 w wieży
- 1 działo 37 mm Puteaux wz.18 w wieży typu Ursus
- 1 ckm 7,92 mm Hotchkiss plot.
- w służbie radzieckiej[1]:
- 3 działa 76 mm (1xII, 1xI)
- 3 karabiny maszynowe 7,62 mm Maxim
- Pancerz – od 4,6 do 10 mm. Chronił burty, pokład, sterówkę i wieże artyleryjskie.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- (ros.) S.S. Bierieżnoj, Trofiei i rieparacji WMF SSSR, Jakuck 1994.