Zarzecze Pierwsze – Wikipedia, wolna encyklopedia
część miasta Kraśnika | |
Państwo | |
---|---|
Województwo | |
Powiat | |
Miasto | |
W granicach Kraśnika | XIX w.–1972 |
SIMC | 0956307 |
Strefa numeracyjna | 81 |
Kod pocztowy | 23-200[1] |
Tablice rejestracyjne | LKR |
Położenie na mapie Kraśnika ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa lubelskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu kraśnickiego ![]() | |
![]() |
Zarzecze Pierwsze – część miasta Kraśnika[2][3], leżąca w rejonie ulicy Armii Krajowej.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Zarzecze już w XIX stanowiło przedmieście Kraśnika[4]. Wykształcił się podział Zarzecza na część południową (Zarzecze Pierwsze) i północną (Zarzecze Drugie). 1 stycznia 1973 północną część Zarzecza Pierwszego z północną częścią Lasów odłączono od Kraśnika[5], tworząc w niej sołectwo Lasy w nowo utworzonej gminie Kraśnik[6][7]. Zasadnicza część Zarzecza Pierwszego pozostała w granicach Kraśnika, łącznie z południową częścią Lasów[8].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 137 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22] .
- ↑ GUS. Wyszukiwarka TERYT.
- ↑ Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200).
- ↑ Zarzecze (10), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 430 .
- ↑ Działki dla obrębu 0020 ZARZECZE I gm. Kraśnik | Geoportal360.pl [online], geoportal360.pl [dostęp 2024-08-01] .
- ↑ Dz.U. z 1972 r. nr 50, poz. 327
- ↑ Uchwała Nr XXI/92/72 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie z dnia 5 grudnia 1972 w sprawie utworzenia gmin w województwie lubelskim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie z dnia 20 grudnia 1972, Nr 12, Poz. 239).
- ↑ Działki dla obrębu 0007 ZARZECZE I gm. Kraśnik | Geoportal360.pl [online], geoportal360.pl [dostęp 2024-08-01] .
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Zarzecze (10), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 430 .