باشگاه فوتبال ناپولی - ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
![]() | ||||
نام کامل | انجمن ورزشی فوتبال ناپولی | |||
---|---|---|---|---|
لقب(ها) | ببرهای جنوب پارتنوپی | |||
تاریخ بنیانگذاری |
| |||
زمینِ بازی | ورزشگاه دیگو آرماندو مارادونا | |||
گنجایش | ۶۰٬۲۴۰ | |||
مالک | اورلیو ده لاورنتیس | |||
سرمربی | آنتونیو کونته | |||
لیگ | سری آ | |||
۲۴–۲۰۲۳ | ۱۰ | |||
وبگاه | ||||
| ||||
انجمن ورزشی فوتبال ناپولی یا اساسسی ناپولی (به ایتالیایی: Società Sportiva Calcio Napoli) که اختصاراً به نام ناپولی (تلفظ [ˈna:poli]) شناخته میشود، باشگاه فوتبال ایتالیایی است که در شهر ناپل قرار دارد. این باشگاه در ۱ اوت ۱۹۲۶ تأسیس شد. ناپولی سه بار قهرمان سری آ شدهاست و قهرمانی در جام یوفای سال ۸۹–۱۹۸۸، شش قهرمانی کوپا ایتالیا و دو قهرمانی سوپرجام ایتالیا را نیز در کارنامه دارد.
ناپولی چهارمین تیم پرطرفدار کشور ایتالیا و از پرهوادارترین تیمهای جنوب ایتالیا است.[نیازمند منبع] این باشگاه در سال ۲۰۱۵ به عنوان پنجمین تیم سرمایهدار سری آ رتبهبندی شد. ناپولی از اعضای اتحادیه باشگاههای فوتبال اروپا نیز میباشد. در ژانویهٔ ۲۰۱۶ یوفا ناپولی را هشتمین باشگاه برتر اروپا و دومین باشگاه ایتالیا دانست.
دیگو مارادونا هفت سال در ناپولی بازی میکرد و در ۱۸۸ بازی، ۸۱ گل برای تیم به ثمر رساندهاست و دو قهرمانی نخست ناپولی با حضور وی کسب شد. رکورددار گلزنی برای تیم ناپولی دریس مرتنز است و رکورددار تعداد بازی آن مارک همشیک است.
تاریخچه
[ویرایش]این باشگاه در بدو تأسیس در سال ۱۹۰۴، تیم فوتبال و کریکت ناپل[یادداشتها ۱] نام داشت. یک دریانورد انگلیسی به نام ویلیام پوث و شریکش هکتور ام. بایون آن را پایهگذاری کردند؛[۱][۲] درحالی که چند شهروند ناپل از جمله کُنفُرتی، کاتترینا و آمِدِئو سالسی نیز در تأسیس آن مشارکت داشتند. سالسی کمی بعد نخستین مدیر باشگاه شد.[۳] کیت اصلی باشگاه از ابتدا به رنگ آبی آسمانی و تیشرت راهراه نیروی دریایی و شلوارک سیاه بود.[۴] ناپولیها نخستین بازی خود را با نتیجهٔ ۳–۲ در برابر تیم انگلیسی کارکنان کشتی عربیک بردند.[۵]
در زمان تأسیس باشگاه، رقابتهای لیگ فوتبال ایتالیا تنها میزبان تیمهای منطقهٔ شمال ایتالیا بود و ناپولی و دیگر تیمهای جنوبی ناچار بودند یا با ملوانان بازی کنند،[۱] یا در جامهایی همچون چلنج کاپ لیپتون، که توماس لیپتون برگزار میکرد، شرکت نمایند. ناپولی توانست سه بار در فینال این جام، تیم پالرمو را شکست دهد.[۶] در سال ۱۹۱۲ وابستگی ناپولی به خارجیها از بین رفت و تیم محلی به نام اینترناسیونال ناپولی[یادداشتها ۲] در این شهر تشکیل شد.[۱] در این هنگام، هر دو تیم شهر ناپولی در مسابقات کشوری شرکت کردند.[۷]
تأسیس ناپولی مدرن
[ویرایش]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/fa/thumb/e/e8/Napoli1927.jpg/220px-Napoli1927.jpg)
باشگاه در ۲۳ اوت ۱۹۲۶، در دورهٔ مدیریت جورجیو آسکارلّی، رسماً به انجمن فوتبال ناپولی[یادداشتها ۳] تغییر نام داد.[۸] ناپولی پس از شروعی ضعیف، با تنها یک امتیاز در لیگ،[۹] توسط فدراسیون فوتبال ایتالیا (FIGC)، به عنوان یکی از باشگاههای بنیانگذار سری آ پذیرفته شد. وضعیت این تیم با حضور یک بازیکن پاراگوئهای به نام آتیلا سالوسترو، که یکی از نخستین قهرمانان و اسطورههای باشگاه است، بهبود یافت.[۱۰] او گلزنی ماهر بود و رکوردی که در تعداد گلها بر جای گذاشت، بعدها توسط دیگو مارادونا و مارک همشیک شکسته شد.[۱۱]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/75/Stadio_San_Paolo_-_panoramio_%283%29.jpg/220px-Stadio_San_Paolo_-_panoramio_%283%29.jpg)
ناپولی تحت مدیریت ویلیام گاربوت به سری آ وارد شد.[۱۲] در شش سال سرمربیگری گاربوت، این باشگاه رشد چشمگیری داشت و جایگاهش به نیمهٔ بالایی جدول رسید؛[۹] چنانکه دو بار، در فصلهای ۱۹۳۲–۳۳ و ۱۹۳۳–۳۴ سوم شد.[۹] آنتونیو وویاک، آرنالدو سنتیمنتی و کارلو بوسکاگلیا از بازیکنان برجستهٔ ناپولی در این دوره بودند.[۱۳] اما وضعیت باشگاه در طول جنگ جهانی دوم رو به افول نهاد؛ چنانکه در فصل ۱۹۳۹–۴۰ در آستانه سقوط به سری بیقرار گرفتند و تنها بهواسطه تفاضل گل در سری آ ماندند.[۹]
ناپولی در پایان فصل ۱۹۴۲، همزمان با سالهای جنگ جهانی دوم، به سری بی سقوط کرد. آنها از ورزشگاه جورجو آسکارلی به ورزشگاه آرتورو کولانا کوچیدند و تا پایان جنگ در سری بی ماندند. وقتی جنگ به پایان رسید و لیگ ایتالیا دوباره تشکیل شد، ناپولی مستقیماً به سری آ پیوست.[۹] ولی سال بعد به خاطر رسوایی و فساد مالی جریمه شد تا دو فصل دیگر را نیز در سری بی بگذراند.[۱۴] با آغاز دههٔ ۱۹۵۰، ناپولی مجدداً رشد کرد و به سریآ برگشت.[۱۵] این باشگاه در سال ۱۹۵۹ به ورزشگاه سن پائولو نقلمکان کرد.[۱۶] با وجود افت و خیزهای فراوان باشگاه، ناپولی در این دوره موفقیتهایی هم کسب کرد. آنها در جام حذفی فوتبال ایتالیا در فصل ۱۹۶۲ توانستند با گلزنی جیانی کورلّی و پیرلویجی رونزون بر اسپال غلبه کنند و قهرمان این مسابقات شوند.[۱۷] اما در فصل بعدی، با چهارمین سقوط تیم به سری بی، جشن قهرمانی آنان ناکام ماند.[۱۸]
حضور مارادونا: دوران طلایی ناپولی
[ویرایش]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/fa/thumb/d/d3/SSCNapoli1970-71.jpg/220px-SSCNapoli1970-71.jpg)
باشگاه نام رسمی جدید خود، بنگاه ورزشی فوتبال ناپولی[یادداشتها ۴] را در ۲۵ ژوئن ۱۹۶۴ به ثبت رساند.[۱۸] آنها در فصل ۱۹۶۴–۶۵ موفق به صعود به سری آ شدند. آنها تحت مدیریت بازیکن سابق خود، برونو پساولا، توانستند کوپا دله آلپی (جام آلپ) را ببرند[۱۸] و در پایان لیگ به عنوان یکی از تیمهای ممتاز سری آ جزء پنج تیم نخست جدول شوند.[۹] آنها در فصل ۱۹۶۷–۶۸ بسیار به قهرمانی نزدیک بودند و پس از آث میلان، نایب قهرمان شدند.[۹] در این دوره، دینو زوف، خوزه آلتافینی، عمر سیووری و هافبک بومی تیم، آنتونیو جولیانو از محبوبترین بازیکنان ناپولی بودند. جولیانو در این دوره رکورد تعداد بازی برای ناپولی را شکست که تا مدتها پا بر جا ماند.[۱۳]
روند رشد ناپولی در دههٔ ۱۹۷۰ ادامه داشت؛ آنها در فصلهای ۱۹۷۰–۷۱ و ۱۹۷۳–۷۴ سوم شدند،[۹] در دورهٔ مربیگری بازیکن سابقشان، لوئیز وینیسیو، به مسابقات جام یوفا راه یافتند و در فصل ۱۹۷۴–۷۵ به دور سوم این جام هم رسیدند و در آخرین برد خود پورتو را ۲–۰ شکست دادند. در همین فصل، ناپولی در حالی که تنها دو امتیاز با یوونتوس صدرنشین فاصله داشت، مجدداً نایب قهرمان سری آ شد.[۹] باشگاه در این دوره به بازیکنان بومی خود همچون ژوزفه بروسکولوتی، آنتونیو جولیانو و سالواتوره اسپوسیتو و گلزنیهای جوزپه ساوولدی متکی بود.[۱۳]
ناپولی با شکست دادن ۴–۱ ساوتهمپتون توانست جام لیگ آنگلو-ایتالیا را فتح کند.[۱۹] این تیم وارد جام برندگان جام اروپا در فصل ۱۹۷۶–۷۷ هم شد و به نیمهنهایی رسید. آنها در واپسین بازی ۲–۱ به اندرلشت باختند.[۲۰] ناپولی در فصل ۱۹۷۵–۷۶ توانست دومین مقام قهرمانی کوپا ایتالیای خود را کسب کند؛ آنها برای کسب این عنوان تیمهای میلان، فیورنتینا را حذف کرده و در فینال هلاس ورونا را ۴–۰ شکست داده بودند.[۱۸][۹] ناپولی دههٔ ۱۹۸۰ را با قدرت آغاز کرد و در فصل ۱۹۸۰–۸۱ سوم شد ولی در سال ۱۹۸۳ اوضاع تغییر کرد و تیم برای دوری از ناحیهٔ سقوط جدول مبارزه میکرد.[۹]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/fa/thumb/d/d0/Maradona_1985.jpg.jpg/220px-Maradona_1985.jpg.jpg)
ناپولی در ۳۰ ژوئن ۱۹۸۴، با پرداخت ۶٫۹ میلیون پوند به بارسلونا، دیگو مارادونا را به خدمت گرفت و رکورد نقل و انتقالات فوتبال را شکست.[۲۱] تیم تدریجاً با حضور افرادی همچون چرو فررارا، سالواتوره بانیی و فرناندو د ناپولی توان خود را بازیافت.[۱۳] رشد جایگاه باشگاه در جدول سری آ تدریجی بود؛ آنها در فصل ۱۹۸۵–۸۶ سوم شدند ولی فصل بعد نقطهٔ عطف تاریخ باشگاه روی داد و توانستند با اختلاف سه امتیاز قهرمان سری آ شوند و از سوی دیگر با بردن ۴–۰ آتلانتا در فینال جام حذفی و قهرمانی در کوپا ایتالیا، دوگانه را کسب کنند.[۱۸]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e1/19870510_sanpaolo.jpg/220px-19870510_sanpaolo.jpg)
از آنجایی که تا آن هنگام هیچ تیمی از ایتالیای جنوبی در لیگ قهرمان نشده بود، این رخداد مارادونا را به یک نشانهٔ فرهنگی و اجتماعی در شهر ناپل بدل کرد. مارادونا و ناپولی نمادهای فقر جنوبیها در برابر ثروت شمال ایتالیا بودند.[۲۲]
باشگاه در فصل آتی جام اروپا موفقیت چندانی کسب نکرد و در فصل ۱۹۸۷–۸۸ سری آ هم دوم شد. آنها در جام اروپای فصل ۱۹۸۸–۸۹ توانستند نخستین عنوان چشمگیر خود در اروپا را کسب کنند و برنده این جام شوند.[۱۸] یوونتوس، بایرن مونیخ و پائوک در دورهٔ حذفی از ناپولی شکست خوردند و در فینال، باشگاه فوتبال اشتوتگارت در مجموع دو بازی، با نتیجهٔ ۵–۴ مغلوب ناپولی شد.[۲۳]
ناپولی در فصل ۱۹۸۹–۹۰ سری آ با اختلاف دو امتیازی نسبت به میلان، دومین قهرمانی خود را کسب کرد.[۱۸] با این حال، دیگر تیمها و طرفدارانشان برای ناپولی احترام چندانی قائل نبودند؛ بهطور مثال در برگامو یکی از تماشاچیان آتلانتا یک سکه ۱۰۰ لیری را به سمت سر آلمائو پرتاب کرد.[۹] مارادونا در حین جام جهانی فوتبال ۱۹۹۰ نظرات بحثبرانگیزی را در خصوص اختلافهای مردم شمال و جنوب ایتالیا و وحدت ایتالیا (risorgimento) بیان کرد و از مردم شهر ناپول خواست که در نیمهنهایی جام جهانی از تیم ملی آرژانتین در برابر ایتالیا حمایت کنند.[۲۴]
« | من این واقعیت که حالا همه از ناپلیاییها میخواهند ایتالیایی باشند و از تیم ملی خود حمایت کنند، را دوست ندارم. ناپل همیشه از آرامش ایتالیا بیبهره بوده. این شهر اغلب از نژادپرستی ناعادلانه زجر کشیدهاست. | » |
—دیگو مارادونا، ژوئیه ۱۹۹۰ |
استادیوم سن پائولی تنها ورزشگاهی بود که در آن هواداران سرود ملی آرژانتین را هو نکردند.[۲۵] مارادونا در پایان به طرفداران ناپلیایی تعظیم کرد و کشورش به فینال مسابقات رسید. با این حال، پس از مسابقهٔ فینال، فدراسیون فوتبال ایتالیا مارادونا را مجبور کرد که تست دوپینگ دهد و نتیجهٔ آزمایشش برای کوکائین مثبت درآمد؛ هم مارادونا و هم ناپلیاییها بعداً مدعی شدند این اقدام یک انتقامگیری از رخدادهای پیشین بودهاست.[۲۲] مارادونا ۱۵ ماه از فوتبال تعلیق شد و دیگر هیچگاه فوتبال بازی نکرد.[۲۲] با این حال، باشگاه ناپولی توانست در سوپرجام سال ۱۹۹۰ با رکورد نتیجهٔ ۵–۱ در برابر یوونتوس پیروز شود، اما این آخرین جایزهٔ بزرگ آنها تا ۲۲ سال بعد بود.[۲۶] ناپولی همچنین در جام اروپای ۱۹۹۰–۹۱ در دور دوم حذف شد.[۲۷]
دوران افت و خیز
[ویرایش]ناپولی در فصل ۱۹۹۱–۹۲ با مقام چهارمی لیگ به کار خود پایان داد.[۹] اما پس از آن، رفته رفته، هم از نظر مالی و هم نتایج میدانی، ضعیفتر شد. بازیکنانی همچون جانفرانکو زولا، دنیل فونسکا، سیرو فررا و سرکا همگی در سال ۱۹۹۴ باشگاه را ترک کردند. با این وجود، ناپولی به جام یوفا ۱۹۹۴–۹۵ راه یافت و به دور سوم هم رسید. در فصل ۱۹۹۶–۹۷، فینالیست کوپا ایتالیا (جام حذفی) شد ولی این بازی را ۳–۱ به وینچزا واگذار کرد.[۲۸] نهایتاً باشگاه در روند نزولی خود، با تنها دو برد در فصل ۱۹۹۷–۹۸، به سری بی سقوط کرد.[۹]
تیم مجدداً توان آن را یافت که در فصل ۱۹۹۹–۲۰۰۰ به موفقیت رسیده و به سری آ بازگردد ولی موفقیتشان دوامی نداشت و بلافاصله در فصل بعدی، علیرغم جدال با دیگر تیمهای آخر جدولی، دوباره سقوط کردند.[۹] در ماه اوت ۲۰۰۴ ناپولی ورشکسته شد.[۲۹] فیلمسازی به نام آئورلیو د لائورنتیس، برای حفاظت از فوتبال شهر ناپول، باشگاه را با نام فوتبال ناپولی[یادداشتها ۵] احیا کرد؛[۳۰] زیرا آنان حق استفاده از نام سابق را نداشتند. فدراسیون فوتبال ایتالیا تصمیم گرفت ناپولی را به سری سی۱ بفرستد. ناپولی در آنجا هم، در فصل ۲۰۰۴–۰۵، با شکست ۲–۱ در بازی پلیآف، برابر حریف محلیش، آولینو، ناکام ماند.[۱۸]
در حالی که ناپولی در سطح نازلتری نسبت به تیمهای سری آ بازی میکرد، میانگین تماشاگران تیم برای هر بازی، از بسیاری از دیگر باشگاههای کشور بیشتر بود و آنان توانستند رکورد بیشترین تماشاچی سری سی را، با به ورزشگاه آوردن ۵۱٬۰۰۰ نفر در یک بازی، بشکنند.[۳۱] تیم در فصل بعد به سری بی صعود کرد و د لائورنتیس توانست نام قدیمی تیم، بنگاه ورزشی فوتبال ناپولی، را در مه ۲۰۰۶ برگرداند.[۱۸] تنها یک فصل ناپولی در سری بی ماند و سال بعد همراه با جنوآ، تیم دیگری که همراه با ناپولی به «غولهای خوابیده» معروف شده بودند، به سطح اول فوتبال ایتالیا برگشت.[۳۲] در سال ۲۰۱۰، تحت مدیریت والتر ماتزاری، ناپولی در جایگاه ششم لیگ ایستاد و جواز حضور در لیگ اروپای سال بعد را کسب کرد.[۳۳] در فصل ۲۰۱۰–۱۱ نیز سوم شدند و مستقیماً به سهمیهٔ گروهی مسابقات لیگ قهرمانان اروپا دست یافتند.[۳۴]
در فصل ۲۰۱۱–۱۲، ناپولی در سری آ پنجم شد، ولی در ورزشگاه المپیک رم فینال کوپا ایتالیا را در برابر یوونتوس برگزار کرد و با برد مقابل مدافع قهرمانی، پس از ۲۵ سال توانست چهارمین قهرمانی کوپا ایتالیای خود را جشن بگیرد. آنها توانستند در لیگ قهرمانان هم از مرحلهٔ گروهی صعود کنند و به جمع شانزده تیم برتر برسند؛ جایی که یکی از مدعیان قهرمانی آن دوره، چلسی، حذفشان کرد. ناپولی در فصل ۲۰۱۲–۱۳، نایب قهرمان لیگ شد. این مقام، پس از اسکودتوی ۱۹۸۹–۹۰، بالاترین افتخار آنان در لیگ بود. کاوانی در این فصل با ۲۹ گل زده، بهترین گلزن فصل شد و این عملکرد باعث شد پاریس سن ژرمن، با مبلغ رکورد شکنانهٔ ۶۴ میلیون یورو، خواهان به خدمت گرفتن او شود.[۳۵]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/80/Champions_Napoli.jpg/220px-Champions_Napoli.jpg)
نزدیک به آغاز فصل ۲۰۱۳ مازاری باشگاه را ترک کرد و رافائل بنیتز سرمربی شد.[۳۶] این تیم در فصل ۲۰۱۳–۲۰۱۴ قهرمان کوپا ایتالیا شد و پنجمین عنوان ناپولی در این مسابقات را در حالی ثبت کرد که با نتیجهٔ ۳–۱ فیورنتینا را شکست داده بود.[۳۷] در این فصل برای حضور در لیگ قهرمانان به مصاف اتلتیک بیلبائو در پلیآف رفت ولی بازی را باخت. سپس در حالی که آندرلشت، دینامو مسکو و ولفسبورگ را در جام یوفا شکست داده بود، در مرحلهٔ نیمه نهایی با باخت مقابل دنیپرو، حذف شد. ناپولی در فصل ۲۰۱۴–۱۵ تنها با ۶۴ امتیاز، پنجم شد. بنیتز راهی رئال مادرید شد تا مائوریتسیو ساری سرمربی شود. فصل بعد ناپولی رشد ویژهای داشت و در لیگ دوم شد. آنها در حالی در ۲۵ آوریل ۲۰۱۶، از رم باختند که یوونتوس توانسته بود با برد رقیبش، صدرنشین شود و با ادامهٔ روند بردهایش در سه هفتهٔ باقی مانده، قهرمان آن فصل سری آ شود. فصل بعد، ناپولی در لیگ قهرمانان از گروه خود صعود کرد و در یک-هشتم نهایی بازی را به رئال مادرید واگذار کرد. آنها لیگ ۲۰۱۶–۱۷ را هم با ۸۶ امتیاز و مقام سوم، پس از یوونتوس و رم، تمام کردند. در سری آ ۲۰۱۷–۱۸، ناپولی بار دیگر در جدال برای قهرمانی، با یوونتوس رقابت کرد ولی باز هم ناکام بود.[۳۸] ناپولی بازی پلی آف برابر نیس را برد ولی در مرحلهٔ گروهی لیگ قهرمانان سوم شد و اینچنین راهی لیگ اروپا شد. اما آنجا هم در یک-شانزدهم توسط لایپزیگ حذف شد. در پایان این فصل، مائوریتسیو ساری به تیم چلسی رفت و کارلو آنچلوتی جایگزین او شد.[۳۹][۴۰] در حضور آنچلوتی هم بار دیگر در رقابت با یوونتوس، ناپولی دوم شد؛ اختلاف ناپولی با تیم اول ۱۱ امتیاز و با تیم سوم ۱۰ امتیاز بود. فصل ۲۰۱۹–۲۰ برای ناپولی خوب آغاز نشد؛ نتایج ضعیفِ به دست آمده موجب شد آنچلوتی در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹ از باشگاه اخراج شود؛ آخرین بازی به مربیگری او با برد ۴–۰ مقابل باشگاه فوتبال خنک در لیگ قهرمانان بود. جنارو گتوزو روز بعد به عنوان سرمربی جدید باشگاه معرفی شد.[۴۱] گتوزو توانست ناپولی را پس از شش سال، موفق به قهرمانی در جام حذفی کند و در فینال این مسابقات با پنالتیکشی بر یوونتوس غلبه کرد.[۴۲][۴۳]
دهه ۲۰۲۰؛ پس از درگذشت مارادونا
[ویرایش]در دسامبر سال ۲۰۲۰، دیگو مارادونا درگذشت و شهردار ناپل رسماً برای «بزرگترین بازیکن تاریخ جهان» عزای عمومی اعلام کرد و پس از اعلان خبر مرگ مارادونا، هزاران شهروند به خیابانهای شهر آمدند. گاردین در گزارش خود از شهر ناپل اینچنین توصیف کرد: «به نظر میرسید که مقامات چشم خود را بر نقض محدودیتهای کووید بستهاند. در ناپل، او مانند یک نیمه خدا مورد احترام قرار گرفت، که تنها با قدیس حامی شهر، سن جنارو، قابل مقایسه است.»[۴۴] باشگاه ناپولی به این مناسبت، نام ورزشگاه سن پائولو را به ورزشگاه دیگو مارادونا تغییر داد.[۴۵]
از ۲۹ مه ۲۰۲۱، لوچانو اسپالتی که دو سالی بود مربیگری تیمی را برعهده نداشت، به ناپولی پیوست و جانشین گتوزو شد.[۴۶] اسپالتی در دومین فصل حضورش در ناپولی، فصل ۲۳–۲۰۲۲، چند تن از بازیکنان اصلی تیم همچون کالیدو کولیبالی، فابیان رویز و لورنزو اینسینیه را از فهرست باشگاه خارج کرده و در عوض بازیکنان جوانی همچون مین جائه کیم و خویچا کواراتسخلیا را جایگزین کرد که موجب شدند ناپولی بخت خوبی برای به دست قهرمانی این فصل سری آ به دست آورد.[۴۷] در پایان این فصل، در ۴ مه ۲۰۲۳، قهرمانی ناپولی مسجل شد و این تیم به سومین عنوان قهرمانی خود در سری آ دست یافت؛ این نخستین قهرمانی ناپولی بدون حضور دیگو مارادونا بود.[۴۸][۴۹] در همین فصل از لیگ قهرمانان اروپا، تیم اسپالتی برای اولین بار در تاریخ ناپولی، به مرحلهٔ یک چهارم نهایی اروپا رسید و در این مرحله از دیگر تیم ایتالیایی، آث میلان، در مجموع با نتیجهٔ ۲–۱ (۱–۰ در زمین حریف و ۱–۱ در خانه) شکست خورد و حذف شد.[۵۰] اسپالتی پس از موفقیت در این فصل، از ناپولی درخواست یک فصل استراحت (sabbatical) کرد که باشگاه پذیرفت.[۵۱] اما سپس از ناپولی استعفا داد و سرمربیگری تیم ملی فوتبال ایتالیا را پذیرفت.[۵۲]
ناپولی جزو اعضای معمولی اتحادیه باشگاههای فوتبال اروپا است.[۵۳] این باشگاه در سال ۲۰۲۰ در میان باشگاههای اروپایی، بیستمین و در سری آ، چهارمین باشگاه از لحاظ سرمایه رتبهبندی شد.[۵۴] بنا بر رتبهبندی یوفا تا اوت ۲۰۲۰، ناپولی هجدهمین باشگاه برتر اروپا و سومین باشگاه برتر ایتالیایی است.[۵۵]
بازیکنان
[ویرایش]ترکیب کنونی
[ویرایش]- تا تاریخ ۳۱ اوت ۲۰۲۲[۵۶]
|
|
شمارههای بایگانی شده
[ویرایش]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5c/Jersey_of_Diego_Maradona.jpg/150px-Jersey_of_Diego_Maradona.jpg)
|
در تابستان سال ۲۰۰۰ باشگاه ناپولی پیراهن شماره ۱۰ را به افتخار دیگو مارادونا، بازیکن اسطورهای سالهای ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۱ خود، بایگانی کرد.[۵۷] علیرغم این تصمیم، بنا بر قوانین نظارتی سری سی در سالهای ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶، بازیکنان ناپولی میبایست پیراهنهایی با شمارههای ۱ تا ۱۱ میپوشیدند؛ لذا آخرین شخصی که در یک بازی رسمی شماره ۱۰ ناپولی به تن داشت، ماریانو بوگلیچیانو بود که در یک بازی خانگی در ۱۸ مه ۲۰۰۶ برابر باشگاه فوتبال اسپتزیا، در سوپرجام سری سی گلزنی کرد؛ همین بازیکن در ۱۲ مه ۲۰۰۶ و در بازی خانگی مقابل باشگاه فوتبال ویرتوس لانچانو، واپسین بازی لیگی را هم با این شماره به انجام رسانده بود. آخرین بار شماره ۱۰ ناپولی بر تن روبرتو سوسو، بازیکنی آرژانتینی، در یک بازی غیررسمی مقابل فروزینونه در سائوپائولو در تاریخ ۳۰ آوریل ۲۰۰۶ دیده شد.[۵۸] در اولین بازی ناپولی پس از مرگ مارادونا در نوامبر ۲۰۲۰، بازیکنان این تیم با لباسهای شماره ۱۰ مارادونا وارد زمین شدند.[۵۹]
مدیران
[ویرایش]در زیر فهرستی از اسامی مدیران باشگاه از سال ۱۹۲۶ تا به امروز را مشاهده میکنید:[۶۰]
|
|
|
سرمربیها
[ویرایش]ناپولی مربیان و تمریندهندگان فراوانی به خود دیدهاست. در اینجا فهرستی از سرمربیان این تیم بر اساس ترتیب زمانی از سال ۱۹۲۶ آمدهاست:[۶۱]
|
|
|
|
|
|
|
|
هواداران و شهرآوردها
[ویرایش]صبح که برای گرم کردن به سان پائولو رفتیم، کارلوس (توز) در مورد این ورزشگاه به من میگفت، اما من برای بارسا بازی کردم، بنابراین به خودم گفتم این نمیتواند خیلی مهم باشد! با این حال، وقتی پا را روی آن زمین گذاشتم، احساس کردم تفاوتی شگفت و جادویی وجود دارد. وقتی سرود لیگ قهرمانان اروپا نواخته میشد، با شنیدن سوت ۸۰ هزار نفر، فهمیدم چه آشفتگی در پیش داریم! من در حرفهام بازیهای مهمی انجام دادم، اما وقتی برای اولین بار هیاهوی آنجا را شنیدم، پاهایم میلرزید! خوب، آنجا بود که فهمیدم که برای آن افراد، این تیم فقط یک تیم فوتبال نیست، بلکه یک عشق واقعی است؛ مانند عشقی که بین مادر و فرزند وجود دارد! این تنها باری بود که بعد از از باخت در یک مسابقه در زمین بازی ماندم، فقط برای این که از نمایش لذت ببرم.
ناپولی، چهارمین باشگاه پرطرفدار ایتالیا است و حدود ۱۳٪ فوتبالدوستان ایتالیایی حامی آن هستند.[۶۳] همانند دیگر تیمهای بزرگ کشور، طرفداران ناپولی هم محدود به مرزهای ایتالیا نیستند؛ این تیم در سراسر دنیا نزدیک به ۶ میلیون هوادار دارد.[۶۴]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b2/NapoliUltras1.jpg/220px-NapoliUltras1.jpg)
برخلاف دیگر شهرهای فوتبالخیز ایتالیا، جنوآ، میلان، رم و تورین، شهر ناپل، هیچ تیم دیگری ندارد و از این جهت شهرآوردی هم در شهر نیست. با این حال، دو دربی در منطقه برای ناپولی حائز اهمیت است: دربی د لا کامپانیا که به بازی با دو باشگاه این ناحیه اطلاق میشود؛ آولینو و سالرنیتانا.[۶۵]
هواداران ناپولی پایدارترین و معروفترین روابط دوستانه را با تماشاگران جنوآ دارند.[۶۶] مورد کوچکتر مشابه نیز رفتار دوستانهشان با هواداران تیم بلغاری لوکوموتیو پلودیو است؛ چنانکه انجمن طرفداران باشگاه به افتخار آن تیم، «التراهای ناپولیتن پلودیو»[یادداشتها ۶] نامیده میشود.[۶۷] همچنین طرفداران ناپولی با تیمهای کاتانیا، پالرمو،[۶۸] بورسیا دورتموند،[۶۹] اورتون، پاریس سن ژرمن،[۷۰] و سلتیک روابط نسبتاً خوبی دارند.[۷۱]
نمادها
[ویرایش]ناپل یک شهر ساحلی است و رنگ آبی تیم اشاره به رنگ آبی خلیج ناپل دارد.[۷۲] در اصل هنگامی که نام باشگاه ناپل افبیسی[یادداشتها ۷] بود، پیراهن تیم از دو قسمت کمرنگ و پررنگ آبی تشکیل میشد.[۷۳] با این وجود از دههٔ ۱۹۲۰ تنها یک رنگ لاجوردی برای لباس باشگاه برگزیده شدهاست. به دلیل رنگ لباس باشگاه، ناپولی نیز مانند تیم ملی فوتبال ایتالیا، «آتزوری» (لاجوردیپوشان) لقب گرفتهاست.[۷۴]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/Commons-logo.svg/30px-Commons-logo.svg.png)
یکی از لقبهای ناپولی در زبان محلی این شهر، I ciucci بوده که به معنی «الاغها» است. این لقب پس از آن به باشگاه داده شد که در فصل ۱۹۲۶–۲۷ عملکردی ضعیف از خود نشان دادند. از آنجا که اسب سیاه به عنوان نماد ناپلیاییها رایج بوده، این لقب برایشان خفتآور بودهاست.[۷۵] با این حال باشگاه از عبارت O Ciuccio به عنوان نامی شگون که خوشیمنی میآورد، استفاده کردهاست.[۷۶]
نشان باشگاه یک حرف «N» بزرگ است که درون دایرهای محاط شده. عقبهٔ این نماد به دوران اینترناسیونال ناپولی برمیگردد که چنین طرحی روی لباس بازیکنان درج شده بود.[۷۷] از آنجا که باشگاه رسماً «نشان N» را به عنوان نماد خود معرفی کرده، نسخههای تغییریافتهای از نماد باشگاه استفاده شدهاست؛ گاه نام کامل باشگاه را هم در کنار آن درج کرده و گاه چنین نکردهاست.[۷۸] اما تفاوت اصلی در میان لوگوهای استفاده شده، رنگ این نماد است که محیط آبیرنگش تغییراتی داشتهاست. اغلب حرف «N» سفید بوده ولی گاه به رنگ طلایی هم تغییر کردهاست.[۷۹]
- نمادی که از ۱۹۲۸ تا ۲۵ ژوئن ۱۹۶۴ استفاده میشد
- نمادی که از ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۲ استفاده میشد
- نمادی که از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ استفاده میشد
- نمادی که از ۶ سپتامبر ۲۰۰۴ تا ۲۳ مارس ۲۰۰۶ استفاده میشد
- نماد باشگاه از ۲۳ مارس ۲۰۰۶ تا جولای ۲۰۲۴
یکی از القاب محبوب باشگاه نزد هواداران و تیم، «پارتنوپی»[یادداشتها ۸] است که برگرفته از پیشینهٔ شهر ناپل است.[۸۰] این لقب از اساطیر یونانی برآمده؛ آنجا که یک سیرن به نام پارتنوپه با صدای خود سعی داشت اودیسئوس را اغوا کند تا کشتی خود را به سوی کاپری براند. اما در ادامهٔ داستان، اودیسئوس در برابر آواز سیرنها مقاومت کرد. پاتنوپه در اثر این رخداد بر ساحل ناپل افتاده و جان داد.[۸۱]
سرود رسمی این باشگاه نیز «سرباز عاشق»[یادداشتها ۹] نام دارد که به زبان محلی ناپولی است.[۸۲]
کیت و اسپانسر
[ویرایش]دوره | تولیدکنندهٔ کیت | اسپانسر پیراهن |
---|---|---|
۱۹۷۸–۸۰ | پوما | نداشتند |
۱۹۸۰–۸۱ | ان آر (انره) | |
۱۹۸۱–۸۲ | اسنایدرو | |
۱۹۸۲–۸۳ | سیریو | |
۱۹۸۳–۸۴ | لاته برنال | |
۱۹۸۴–۸۵ | لینئا تایم | سیریو |
۱۹۸۵–۸۸ | ان آر (انره) | بوئیتونی |
۱۹۸۸–۹۱ | شکلات مارس | |
۱۹۹۱–۹۴ | آمبرو | وویلو |
۱۹۹۴–۹۶ | لوتو اسپورت | رکورد کاسینه |
۱۹۹۶–۹۷ | مرکز لاته ناپولی | |
۱۹۹۷–۹۹ | نایکی | پولنگی |
۱۹۹۹–۲۰۰۰ | پرونی | |
۲۰۰۰–۰۳ | دیادورا | |
۲۰۰۳–۰۴ | لیجا | روسو دی سیسیانو |
۲۰۰۴–۰۶ | شرکت کاپا | کاپیتان اسکای و دنیای فردا / کریسمس در عشق / راهنمای عشق / ماندی |
۲۰۰۵–۰۶ | لته | |
۲۰۰۶–۰۹ | دیادورا | |
۲۰۰۹–۱۱ | ماکرون | |
۲۰۱۱–۱۴ | لته-اماسسی کروزس (در مسابقات اروپایی تنها لته) | |
۲۰۱۴–۱۵ | لته-پاستا گاروفالو-کیمبو (در مسابقات اروپایی تنها لته) | |
۲۰۱۵–تاکنون | شرکت کاپا |
رکوردها و آمار
[ویرایش]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5e/Hamsik_2016.jpg/170px-Hamsik_2016.jpg)
مارک همشیک با تعداد ۵۲۰ بازی، رکورد بیشترین حضور برای ناپولی را داراست.[۸۴] دریس مرتنز هم با زدن ۱۲۲ گل تا سال ۲۰۲۰، برترین گلزن تاریخ باشگاه ناپولی محسوب میشود.[۸۵][۱۳]
دیگو مارادونا در پایان فصل ۱۹۸۷–۸۸، با زدن ۱۵ گل، جایزهٔ کاپوکانونیره، کفش طلای سری آ، را کسب کرد.[۸۶] این افتخار در فصل ۲۰۱۲–۱۳ توسط ادینسون کاوانی و در فصل ۲۰۱۵–۱۶ توسط گونسالو ایگواین نیز تکرار شد.[۸۷]
اگر مسابقات لیگ ملی نیز در آمار بازیهای لیگ شمرده میشد، آتیلا سالوسترو، با زدن ۱۰۶ گل، بهترین گلزن تاریخ لیگ ایتالیا بود؛[۸۸] چنانکه در تاریخ سری آ، آنتونیو وویاک با ۱۰۲ گل، رکورددار است.[۸۸] رکورد بیشترین گل یک بازیکن در طول تنها یک فصل هم در دست گونسالو ایگواین است، که ۳۶ گل در فصل ۲۰۱۵–۱۶ به ثمر رساند.[۸۹]
بهترین پیروزی ناپولی نتیجهٔ ۸–۱ مقابل پرو پاتریا در فصل ۱۹۵۵–۵۶ سری آ[۹] و بدترین باخت آن نتیجهٔ ۱۱–۰ مقابل تورینو در فصل ۱۹۲۷–۲۸ است.[۹]
در ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۶ ایگواین سومین خرید گران تاریخ فوتبال شد و این رکورد تا مدتها در لیگ ایتالیا در دست او ماند؛[۹۰] رقم این قرارداد ۹۰ میلیون یورو بود.[۹۱]
در ۲۳ اوت ۲۰۱۹، ناپولی[۹۲] با مبلغ ۴۶٫۵ میلیون دلار (۴۲ میلیون یورو) ایروینگ لوزانو را از آیندهوون خرید. این انتقال رکورد گرانترین خرید باشگاه را شکست.[۹۳]
افتخارات
[ویرایش]داخلی
[ویرایش]- قهرمان (۳): ۱۹۸۶–۸۷، ۱۹۸۹–۹۰، ۲۰۲۲–۲۳
- قهرمان (۶): ۱۹۶۱–۶۲، ۱۹۷۵–۷۶، ۱۹۸۶–۸۷، ۲۰۱۱–۱۲، ۲۰۱۳–۱۴، ۲۰۱۹–۲۰
اروپا
[ویرایش]- قهرمان (۱): ۱۹۸۸–۸۹
عناوین کوچکتر
[ویرایش]- قهرمان (۱): ۱۹۴۹–۵۰[یادداشتها ۱۰]
- سری سی۱-جنوب
- قهرمان (۱): ۲۰۰۵–۰۶
- قهرمان (۱): ۱۹۷۶
- قهرمان (۱): ۱۹۶۶
جایگاه در رتبهبندی یوفا
[ویرایش]- تا تاریخ ۸ مه ۲۰۲۳[۹۶]
رتبه | تیم | امتیاز |
---|---|---|
۱۷ | ![]() | ۸۲٫۰۰۰ |
۱۸ | ![]() | ۸۲٫۰۰۰ |
۱۹ | ![]() | ۸۱٫۰۰۰ |
۲۰ | ![]() | ۸۱٫۰۰۰ |
۲۱ | ![]() | ۸۰٫۰۰۰ |
تاریخچه لیگ
[ویرایش]سطح | لیگ | حضور | اولین فصل | آخرین فصل | مجموع |
---|---|---|---|---|---|
1° | لیگ ملی | ۴ | ۱۹۲۶–۱۹۲۷ | ۱۹۴۵–۱۹۴۶ | ۷۸ |
سری آ | ۷۴ | ۱۹۲۹–۱۹۳۰ | ۲۰۱۹–۲۰۲۰ | ||
2° | سری بی | ۱۲ | ۱۹۴۲–۱۹۴۳ | ۲۰۰۶–۲۰۰۷ | ۱۲ |
3° | سری سی۱ | ۲ | ۲۰۰۴–۲۰۰۵ | ۲۰۰۵–۲۰۰۶ | ۲ |
یادداشتها
[ویرایش]- ↑ به انگلیسی: Naples Foot-Ball & Cricket Club
- ↑ U.S. Internazionale Napoli
- ↑ Associazione Calcio Napoli
- ↑ Società Sportiva Calcio Napoli
- ↑ Napoli Soccer
- ↑ Napoletani Ultras Plovdiv
- ↑ Naples FBC
- ↑ Partenopei
- ↑ به زبان ناپولی: 'O surdato 'nnammurato
- ↑ و ۱۹۴۵–۴۶ قهرمانی همراه باری در سری آ-بی جنوب ایتالیا.
منابع
[ویرایش]- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ "Storia Del Club, by Pietro Gentile and Valerio Rossano" (به ایتالیایی). Napoli 2000. 23 June 2007. Archived from the original on 2 July 2007.
- ↑ "Willy Garbutt, The Italian Trailblazer". British Council. 23 June 2007. Archived from the original on 30 March 2008.
- ↑ "Società Sportiva Calcio Napoli" (به انگلیسی). AstroloGoal. 20 June 2016. Archived from the original on 20 September 2020. Retrieved 24 August 2020.
- ↑ "La Storia – Periodo 1904–1926". Napolissimo. 23 June 2007. Archived from the original on 20 January 2021. Retrieved 24 August 2020.
- ↑ "SSC Napoli" (به انگلیسی). footballhistory. Archived from the original on 8 June 2020. Retrieved 24 August 2020.
- ↑ "I Primi 60 Anni: Dalla Nascita Aalla Coppa Lipton" (به ایتالیایی). Cuore Rosanero. 23 ژوئن 2007. Archived from the original on 11 October 2007.
- ↑ "La Storia. – Periodo 1904–1926 – La Preistoria" (به ایتالیایی). Napolissimo. 26 June 2007. Archived from the original on 22 January 2021. Retrieved 16 November 2018.
- ↑ "A short history of Napoli's roots: The Spark of Life". 'O Ciuccio. 24 June 2007. Archived from the original on 11 February 2007.
- ↑ ۹٫۰۰ ۹٫۰۱ ۹٫۰۲ ۹٫۰۳ ۹٫۰۴ ۹٫۰۵ ۹٫۰۶ ۹٫۰۷ ۹٫۰۸ ۹٫۰۹ ۹٫۱۰ ۹٫۱۱ ۹٫۱۲ ۹٫۱۳ ۹٫۱۴ ۹٫۱۵ ۹٫۱۶ Modena, Panini Edizioni (2005). Almanacco Illustrato del Calcio – La Storia 1898–2004.
- ↑ Giuseppe Pacileo, Pietro Gargano, 80 anni di passione - La storia del Napoli dal 1926 al 2006, Napoli, Il Mattino, 2006, ISBN non esistente.
- ↑ "Storia del Napoli: Gli anni venti e trenta" (به ایتالیایی). Vesuvio. 26 ژوئن 2007. Archived from the original on 7 February 2012. Retrieved 16 November 2018.
- ↑ "Gli anni '30" (به ایتالیایی). YouNapoli.com. 26 June 2007. Archived from the original on 4 May 2007.
- ↑ ۱۳٫۰ ۱۳٫۱ ۱۳٫۲ ۱۳٫۳ ۱۳٫۴ "Napoli Player Statistics". ClubAngloNapulitano. Archived from the original on 31 December 2016. Retrieved 14 January 2019.
- ↑ "Italy 1947/48". Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. Archived from the original on 1 November 2017. Retrieved 16 November 2018.
- ↑ "Storia del Napoli (1904–1960)" (به ایتالیایی). Magico Napoli. 26 June 2007. Archived from the original on 7 March 2005.
- ↑ "Stadio San Paolo". The Stadium Guide. 24 August 2020. Archived from the original on 7 November 2017. Retrieved 24 August 2020.
- ↑ "Italy – Coppa Italia History". Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 26 June 2007. Archived from the original on 21 February 2023. Retrieved 16 November 2018.
- ↑ ۱۸٫۰۰ ۱۸٫۰۱ ۱۸٫۰۲ ۱۸٫۰۳ ۱۸٫۰۴ ۱۸٫۰۵ ۱۸٫۰۶ ۱۸٫۰۷ ۱۸٫۰۸ ۱۸٫۰۹ "La storia del Calcio Napoli sino ai giorni nostri" (به ایتالیایی). Ale Napoli. Archived from the original on 24 October 2008.
- ↑ "Anglo-Italian League Cup". Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 24 June 2007. Archived from the original on 29 June 2011. Retrieved 1 December 2018.
- ↑ "UEFA Cup Winners' Cup". UEFA. 26 June 2007. Archived from the original on 11 January 2008.
- ↑ "Finals Countdown: Argentina". U4 The Game. 26 ژوئن 2007. Archived from the original on 14 October 2007.
- ↑ ۲۲٫۰ ۲۲٫۱ ۲۲٫۲ "People's champion". Channel 4. 26 June 2007. Archived from the original on 29 May 2008.
- ↑ "European Competitions 1988–89". Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 26 June 2007. Archived from the original on 27 March 2012. Retrieved 1 December 2018.
- ↑ Maradona, Diego (2004). El Diego. p. 165.
- ↑ Maradona, Diego (2004). El Diego,. p. 166.
- ↑ "Italy Super Cup Finals". Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. Archived from the original on 21 February 2023. Retrieved 24 August 2020.
- ↑ "UEFA European Cup Matches 1990–1991". Xs4All. 26 June 2007. Archived from the original on 27 اكتبر 2009. Retrieved 1 December 2018.
{{cite news}}
: Check date values in:|archive-date=
(help) - ↑ "Coppa Italia champions – Names and Numbers; soccer". 24 July 2007. Archived from the original on 27 September 2004 – via Find Articles.
- ↑ "Napoli declared bankrupt says ANSA". CNN. 24 June 2007. Archived from the original on 3 March 2016. Retrieved 20 February 2020.
- ↑ "Luigi e Aurelio De Laurentiis" (PDF) (به ایتالیایی). My Movies. 26 June 2007. Archived (PDF) from the original on 16 February 2012. Retrieved 20 February 2020.
- ↑ "De Laurentiis: "Il mio Napoli tra le grandi"" (به ایتالیایی). Solo Napoli. 24 June 2007. Archived from the original on 20 June 2017. Retrieved 20 February 2020.
- ↑ "Genoa e Napoli ritorno in paradiso". la Repubblica (به ایتالیایی). 10 July 2007. Archived from the original on 7 May 2008. Retrieved 28 July 2009.
- ↑ "Juve, addio alla Champions. Il Napoli vola in Europa" (به ایتالیایی). corriere dello sport. 2 مه 2010. Archived from the original on 29 February 2012. Retrieved 2 May 2009.
- ↑ "The 2010–2011 Serie A table". S.S.C.Napoli. Archived from the original on 6 April 2012. Retrieved 19 July 2011.
- ↑ "Edinson Cavani joins Paris Saint-Germain for French club record fee". The Guardian. 16 July 2013. Archived from the original on 24 April 2019. Retrieved 2 July 2018.
- ↑ "Rafa Benitez Is Napoli Manager". BBC. Archived from the original on 13 June 2013. Retrieved 27 May 2013.
- ↑ "Coppa Italia final: Rafael Benitez's Napoli beat Fiorentina 3–1". BBC Sport. 3 May 2014. Archived from the original on 3 May 2014. Retrieved 3 May 2014.
- ↑ "Juventus secure 7th straight Serie A title; Inter's top-4 hope restored". ESPN FC. 13 May 2018. Archived from the original on 12 June 2018. Retrieved 10 June 2018.
- ↑ "Official: Napoli appoint Ancelotti". Football Italia. 23 May 2018. Archived from the original on 12 June 2018. Retrieved 21 February 2020.
- ↑ "Napoli hire Carlo Ancelotti to replace Maurizio Sarri as manager". ESPN. PA Sport. 23 May 2018. Archived from the original on 9 June 2021. Retrieved 23 May 2018.
- ↑ "Napoli appoint Gennaro Gattuso as head coach after sacking Carlo Ancelotti". The Guardian. 11 December 2019. Archived from the original on 11 December 2019. Retrieved 11 December 2019.
- ↑ «قهرمانی ناپولی در جامحذفی پس از ۶ سال؛ کرگدن هم جامدار شد». خبر ورزشی. بایگانیشده از اصلی در ۲۳ ژوئیه ۲۰۲۰. دریافتشده در ۲۳ جولای ۲۰۲۰.
- ↑ Gonzalez, Roger (17 June 2020). "Napoli beats Juventus on penalties to win Coppa Italia final; Ronaldo, Buffon denied title: Live updates". CBS Sports. Archived from the original on 18 June 2020. Retrieved 17 June 2020.
- ↑ Lorenzo Tondo (26 Nov 2020). "Italians mourn death of Diego Maradona, the 'naughty rascal' of Naples" (به انگلیسی). Archived from the original on 1 April 2023. Retrieved 1 April 2023.
- ↑ "Diego Maradona: Napoli renames stadium after late club legend". بیبیسی اسپورت. 4 December 2020. Archived from the original on 16 December 2020. Retrieved 14 December 2020.
- ↑ "De Laurentiis welcomes Luciano Spalletti: "We'll do great work together"". S.S.C. Napoli. 29 May 2021. Archived from the original on 18 September 2021. Retrieved 31 May 2021.
- ↑ "Serie A: Can Napoli win their first title since 1990?" (به انگلیسی). 9 March 2023. Archived from the original on 1 April 2023. Retrieved 1 April 2023.
- ↑ Porzio, Francesco (May 4, 2023). "Napoli win Serie A title with draw at Udinese, clinch Scudetto for first time since days of Diego Maradona". CBS Sports. Archived from the original on 16 May 2023. Retrieved 23 August 2023.
- ↑ "Udinese 1 Napoli 1". BBC Sport. 4 May 2023. Archived from the original on 14 July 2023. Retrieved 5 May 2023.
- ↑ "FINALE Napoli-Milan 1-1: rossoneri in semifinale dopo 16 anni!". La Gazzetta dello Sport (به ایتالیایی). Archived from the original on 28 April 2023. Retrieved 2023-04-20.
- ↑ McVitie, Peter (May 29, 2023). "Luciano Spalletti has asked to leave Napoli for a sabbatical year, reveals club president Aurelio De Laurentiis" (به انگلیسی). Archived from the original on 30 May 2023. Retrieved 23 August 2023.
- ↑ "Former Napoli manager Luciano Spalletti takes charge of Italy". guardian (به انگلیسی). Archived from the original on 24 August 2023. Retrieved 23 August 2023.
- ↑ "ECA Members". Archived from the original on 11 March 2018. Retrieved 24 August 2020.
- ↑ "Deloitte Football Money League 2014". Deloitte. Archived from the original on 20 December 2013. Retrieved 24 August 2020.
- ↑ "Club coefficients". UEFA. 1 August 2020. Archived from the original on 26 August 2019. Retrieved 24 August 2020.
- ↑ Agorà Telematica, Agorà Med S.r.l. "Prima squadra – SSC Napoli" [First team – SSC Napoli] (به ایتالیایی). S.S.C. Napoli. Archived from the original on 22 August 2018. Retrieved 25 June 2017.
- ↑ Nápoli retira camiseta número 10 en homenaje a Maradona بایگانیشده در ۲ اوت ۲۰۲۰ توسط Wayback Machine, Caracol, 24 August 2000
- ↑ "Sosa, sono lacrime di festa". Repubblica.it. 11 May 2008. Archived from the original on 16 January 2011. Retrieved 29 January 2010.
- ↑ «ادای احترام بازیکنان ناپولی به مارادونا (عکس)». ورزش سه. ۲۷ نوامبر ۲۰۲۰. بایگانیشده از اصلی در ۱۵ مارس ۲۰۲۴. دریافتشده در ۲۹ نوامبر ۲۰۲۰.
- ↑ "All the Presidents from Ascarelli to De Laurentiis". S.S.C. Napoli. 23 June 2007. Archived from the original on 18 May 2021. Retrieved 6 December 2018.
- ↑ "Omaggio al Napoli di Giovanni Armillotta" (به ایتالیایی). Gloria Eterna Al Napoli. 24 June 2007. Archived from the original on 26 October 2009. Retrieved 6 December 2018.
- ↑ "Yaya Tourè: "Al San Paolo mi tremavano le gambe, dopo l'inno capii in che guaio ci eravamo messi..."". Tutto Napoli. 28 November 2006. Archived from the original on 22 March 2014. Retrieved 31 March 2014.
- ↑ "Il tifo calcistico in Italia – Settembre 2012" (به ایتالیایی). September 2012. Archived from the original on 15 اكتبر 2013. Retrieved 18 September 2012.
{{cite news}}
: Check date values in:|archive-date=
(help) - ↑ "Napoli History". Napoli AZplayers. 29 ژوئن 2007. Archived from the original on 28 July 2007.
- ↑ "Genoa and Napoli". Forum of S.S.C. Napoli official site. 29 ژوئن 2007. Archived from the original on 11 September 2007.
- ↑ "Unlikely friendships between rival Italian clubs". When Saturday Comes. 2011-11-08. Archived from the original on 25 July 2018. Retrieved 2018-07-25.
- ↑ "Napoletani Ultras Plovdiv (Lokomotiv Plovdiv-Bulgaria)". Ultras-tifo.net. 2008-01-05. Archived from the original on 30 June 2022. Retrieved 2016-04-05.
- ↑ "Gemellaggio Napoli Palermo". Tuttocurve (به ایتالیایی). 2015-10-29. Archived from the original on 3 January 2017. Retrieved 2018-12-22.
- ↑ "Napoli, gemellaggio coi tifosi del Borussia Dortmund". calciomercato.it (به ایتالیایی). Archived from the original on 22 February 2020. Retrieved 2018-12-22.
- ↑ "Napoli-Psg, il gemellaggio ultrà: l'abbraccio nel nome di Maradona". Il Mattino (به ایتالیایی). Archived from the original on 6 November 2018. Retrieved 2018-12-22.
- ↑ IamNaples.it, Redazione (2016-02-25). "FOTO – Continua il gemellaggio tra Napoli e Celtic Glasgow". iamnaples.it (به ایتالیایی). Archived from the original on 22 February 2020. Retrieved 2018-12-22.
- ↑ "Napoli Calcio" (به ایتالیایی). Agenda Online. 24 June 2007. Archived from the original on 28 March 2009. Retrieved 6 December 2018.
- ↑ "La Storia – Periodo 1904–1926" (به ایتالیایی). Napolissimo. 23 June 2007. Archived from the original on 24 July 2012.
- ↑ "What's in a Nickname? The Answer Is in the Cup". NPR. 24 June 2007. Archived from the original on 6 December 2018. Retrieved 6 December 2018.
- ↑ "Stemma Provincia di Napoli" (به ایتالیایی). Comuni-Italiani. 24 June 2007. Archived from the original on 27 June 2017. Retrieved 6 December 2018.
- ↑ "A short history of Napoli's roots". 'O Ciuccio. 24 June 2007. Archived from the original on 11 February 2007.
- ↑ "Napoli Story". Riccardo Cassero. 24 June 2007. Archived from the original on 6 August 2021. Retrieved 6 December 2018.
- ↑ "Napoli Information". WeltFussballarchiv. 24 June 2007. Archived from the original on 11 December 2011. Retrieved 6 December 2018.
- ↑ "Napoli Information". WeltFussballarchiv. 24 June 2007. Archived from the original on 28 September 2007.
- ↑ "The Story of La Partenope". La Partenope. 24 ژوئن 2007. Archived from the original on 28 September 2007. Retrieved 25 August 2007.
- ↑ "Center of Naples, Italy". Chadab Napoli. 24 ژوئن 2007. Archived from the original on 5 October 2011.
- ↑ Joseph Sciorra, Italian Folk: Vernacular Culture in Italian-American Lives (2010), page 116 "the Neapolitan standard 'O surdato 'nnammurato (A Soldier in Love)"
- ↑ "I colori del Napoli". riccardocassero.it. 18 February 2010. Archived from the original on 6 April 2019. Retrieved 14 January 2019.
- ↑ "Napoli record scorer Hamsik set to leave the club". euro news. Archived from the original on 23 July 2020. Retrieved 23 July 2020.
- ↑ Agorà Telematica, Agorà Med S.r.l. "Prima squadra – SSC Napoli". sscnapoli.it. Archived from the original on 1 February 2017. Retrieved 21 February 2020.
- ↑ "Italy – Serie A top scorers". Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. Archived from the original on 31 October 2015. Retrieved 14 January 2019.
- ↑ "Italy - Serie A Top Scorers". RSSSF. Archived from the original on 31 October 2015. Retrieved 4 September 2013.
- ↑ ۸۸٫۰ ۸۸٫۱ Napoli in cifre بایگانیشده در ۲۷ ژانویه ۲۰۲۰ توسط Wayback Machine, riccardocassero.it
- ↑ "Napoli's Gonzalo Higuain sets Serie A goals record with 36 in a season". ESPN FC. 14 May 2016. Archived from the original on 2 July 2018. Retrieved 2 July 2018.
- ↑ "Gonzalo Higuain's £75m Juventus move – its place in history and what it means for football". eurosport.com. 26 July 2016. Archived from the original on 25 March 2023. Retrieved 26 July 2016.
- ↑ "Higuain joins Juventus". juventus.com. 26 July 2016. Archived from the original on 26 July 2016. Retrieved 26 July 2016.
- ↑ "Napoli confirm signing of Hirving Lozano from PSV Eindhoven". S.S.C. Napoli. 23 August 2019. Archived from the original on 3 December 2020. Retrieved 21 February 2020.
- ↑ "Hirving Lozano's $46.5 Million Move To Napoli Sets Three Transfer Records". Forbes. 23 August 2019. Archived from the original on 2 February 2023. Retrieved 20 August 2020.
- ↑ "palmares" (به انگلیسی). SSC Napoli. Archived from the original on 7 August 2020. Retrieved 23 July 2020.
- ↑ "Storia" (به ایتالیایی). Calcio Napoli Net. 26 June 2007. Archived from the original on 9 August 2007.
- ↑ UEFA.com. "UEFA Coefficients – Club coefficients". UEFA. Archived from the original on 9 November 2021. Retrieved 19 February 2023.
پیوند به بیرون
[ویرایش]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/Commons-logo.svg/30px-Commons-logo.svg.png)
- وبسایت رسمی باشگاه ناپولی (ایتالیایی)
- «دیگو مارادونا؛ خدای ناپل (۱)». وبگاه طرفداری.