10 cm haubica M.14 Škoda – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Producent | Skoda |
Rodzaj | |
Historia | |
Produkcja seryjna | |
Dane taktyczno-techniczne | |
Kaliber | 100 mm |
Długość lufy | 1930 mm (L/19,3) |
Donośność | 8000 m |
Prędkość pocz. pocisku | 341 m/s (pocisk o masie 16 kg) |
Masa | 1420 kg (bojowa) |
Kąt ostrzału | od -8° do +48° (w pionie) |
Szybkostrzelność | 6 strz/min |
Czas przejścia w położenie bojowe | do 2 min |
Prędkość marszowa | 15 km/h |
10 cm Feldhaubitze M.14 – austro-węgierska haubica holowana produkowana w zakładach Škoda.
Feldhaubitze M.14 miała łoże jednoogonowe, lufę stalową kalibru 100 mm, zamek klinowy i była zasilana amunicją scaloną. Pocisk burzący miał masę 16 kg. Na jej podstawie opracowano również cięższą wersję: 150 mm haubicę M.14. Używana przez armię austro-węgierską w czasie I wojny światowej, a jej zdobyczne egzemplarze wykorzystywane były również przez armię włoską (jako Obice da 100/17 modello 14). Po wojnie, w 1919 roku Škoda zakończyła produkcję tego działa zastępując je ulepszoną houfnice vz. 14/19.
Po I wojnie światowej Feldhaubitze M.14 pozostała na uzbrojeniu armii włoskiej, znalazła się także na uzbrojeniu armii austriackiej, węgierskiej (10 cm Škoda 14 M.), rumuńskiej, czechosłowackiej i polskiej (100 mm haubica wz. 1914). Po anschlussie Austrii uzbrojenie tego kraju zostało przejęte przez siły zbrojnie III Rzeszy. Feldhaubitze M.14 otrzymała niemiecką desygnatę 10 cm leFH 14(ö).
W czasie II wojny światowej haubice tego typu były używane przez armie Węgier, Włoch i Niemiec. Po kapitulacji Włoch w 1943 roku armia niemiecka przejęła włoskie Obice da 100/17 modello 14 i nadała im desygnatę 10 cm leFH 315(i). Przejęte działa były używane przez drugoliniowe oddziały niemieckie do końca wojny.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Stefan Pataj: Artyleria lądowa 1872-1970. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1975.
- Chris Bishop: The Encyclopedia of Weapons of World War II. New York: Barnes £ Noble Books, 1998. ISBN 0-7607-1022-8.