7 Dywizja Górska (III Rzesza) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Historia | |
Państwo | |
---|---|
Sformowanie | 15 listopada 1941 |
Rozformowanie | maj 1945 |
Działania zbrojne | |
II wojna światowa | |
Organizacja | |
Rodzaj sił zbrojnych | wojska lądowe |
Rodzaj wojsk | piechota |
Podległość | |
Skład | patrz tekst |
7 Dywizja Górska (Dywizja Bergschuh) – dywizja górska Wehrmachtu utworzona w listopadzie 1941 roku na poligonie w Grafenwöhr z przekształcenia 99 Dywizji Lekkiej. Od lutego 1942 przebywała w Laponii, gdzie była podporządkowana początkowo fińskiemu III Korpusowi, następnie XVIII Korpusowi Górskiemu. Od 1945 roku na terenie Norwegii, w okolicach Oslo dostała się do niewoli brytyjskiej.
Dowódcy dywizji
[edytuj | edytuj kod]- generał Rudolf Konrad (listopad - grudzień 1941)
- generał Wilhelm Weiß (grudzień 1941 - styczeń 1942)
- generał Robert Martinek (styczeń - maj 1942)
- generał August Krakau (maj - lipiec 1942)
- generał Robert Martinek (lipiec - wrzesień 1942)
- generał August Krakau (wrzesień 1942 - maj 1945)
Struktura w 1943
[edytuj | edytuj kod]- 206 pułk strzelców górskich
- 218 pułk strzelców górskich
- 99 batalion przeciwpancerny
- 99 batalion rozpoznawczy
- 79 pułk artylerii górskiej
- 99 batalion pionierów górskich
- 99 górski batalion łączności
- 54.górski batalion uzupełnień
- 54 batalion narciarski
- 99 oddział zaopatrzeniowy
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Samuel W. Mitcham jr.: Niemieckie siły zbrojne 1939-1945. Dywizje strzeleckie i lekkie. Ordre de Bataille. Warszawa: Belona S.A., 2010. ISBN 978-83-11-11655-9.