85 mm armata przeciwlotnicza wz. 1939 (52-K) – Wikipedia, wolna encyklopedia
85 mm armata przeciwlotnicza wz. 1939[1] | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Historia | |
Produkcja seryjna | 1940–1945 |
Dane taktyczno-techniczne | |
Długość lufy | 4693 mm[1] |
Donośność | 10 500 m (pionowa) |
Prędkość pocz. pocisku | 800 m/s[1] |
Długość | 7000 mm[1] |
Szerokość | 2200 mm[1] |
Wysokość | 2060 mm[1] |
Masa | 4900 kg[1] |
Kąt ostrzału | −3° do +82° (w pionie) |
Szybkostrzelność | do 20 strz./min[1] |
Obsługa | 7 żołnierzy[1] |
Czas przejścia w położenie bojowe | 1,2 min[1] |
Prędkość marszowa | 50 km/h[1] |
85 mm armata przeciwlotnicza wz.1939 (52-K, KS-12) (ros. 85-мм зенитная пушка образца 1939 года, 52-К) – holowana armata przeciwlotnicza konstrukcji radzieckiej[1].
Armata została opracowana przez zespół konstruktorów pod kierunkiem Ł.W. Ljuliewa. Armata stanowiła modyfikację konstrukcji armaty przeciwlotniczej 76,2 mm wz. 1938, będącej ulepszeniem armaty 76,2 mm wz. 1931 (3-K), opracowanej według dokumentacji niemieckiej firmy Rheinmetall[2]. Do strzelania stosuje się naboje scalone z pociskiem odłamkowym o masie 9,54 kg, przeciwpancerno-smugowym o masie 9,2 kg i przeciwpancerno-smugowo-podkalibrowym o masie 4,99 kg[1].
W chwili ataku niemieckiego 22 czerwca 1941 r. Armia Czerwona miała 2630 takich armat, ich produkcja była następnie kontynuowana[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo „WIS”, 1994, s. 100. ISBN 83-86028-01-7.